rahatlama şeysi

Kırmızı

2012-01-30T16:11:00.002+02:00

Büyüyor sessizlik

Zeytin ağaçları

Çorak topraklar

Ve çoğalıp taşan deniz gibi.

Söylesem bir

Söylemesem iki kere yanar içim

Zaman gecenin körü

Gelinciklerin arası

Tek olmak istediğim.

260112

Sonsuzluk ve O Gün

2012-01-30T16:11:00.000+02:00

Bırakmıyor peşimizi hüzün. Bırakmıyor işte. Ne desek ne söylesek öylesine.

Gidiyor ve geliyoruz mütemadiyen. Akıllılık ve delilik arasında, iş ve ev arasında, sevgililer arasında, sadakat ve ihanet sınırında. Birilerinin kasıklarının arasında. Gitmek ve gelmek arasında nefeslerimiz. Sonrası karanlık.

Halimi anlatmaya halim yok. Gitmiş biri. Ölmüş, saatler önce, kim bilir kan oturmuş belki başına.

Bilmiyorum, sabahında uyanıp kahve içmiş olabilir, belki öncesinde duşa girmiştir. Kulağımda onun fon müziği, ama o artık yok ki.

Neden hiç tanımadıklarım yaralıyor en çok beni? Hayalimde kurdelalarla donattığım kusursuz ayrıntıları paketlerini hiç açamadan öylece yok oldukları için mi? Neden?

Sonsuzluk yaşamın kendisiydi aslında. Bir gün ise bugün oldu, şimdi.

http://fizy.com/#s/1a5gq1

250112

Yarasa Uçuşu

2012-01-30T16:09:00.000+02:00

Hiç eksik olmazdı evimizin ahşap kokan duvarlarından saatli maarif takvimi. En çok da bugün doğan çocuklara isimler kısmına şaşırırdım. Kız çocukları için ayrı erkek çocukları için ayrı bir isim yazardı her gün. Minik aklımla inanırdım o gün doğan her çocuğa takvim yaprağının arkasında yazan isimlerin konulacağına ve "Demek benim doğduğum gün yaprakta Işıl ismi varmış" diye düşünmeden edemezdim. Biraz daha büyüyüp de aklım erdiğinde öğrendim isimlerimizi babaannemin koyduğunu. Aydınlık hayatlarımıza ışık tutsun diye içinden ışık geçen isimler seçmiş meğer hepimize.

Tuhaf bir çocuktum, şimdi anlayabiliyorum bunu. Şimdi diyorum çünkü o zaman tuhaf ne demek bilmez, herkesi kendim gibi zannederdim. İnanırdım her söylenene. Mesela arkadaşım Merve, ismini şimdi hatırlamadığım yüzü yaşlılıktan buruş buruş komşumuzun aslında bir cadı olduğunu ve öptüğü çocukların da birer cadıya dönüşeceğini söylediğinde çok korkmuş, kadıncağızın kapısından bile geçememiştim uzun bir süre. Sonra mahallemizdeki yıllar önce terk edilmiş yüksek evin içinde dev ateş kazanları olduğuna ve yaramazlık yapan çocukların o kazanların içinde akılları başlarına gelinceye dek cezalandırıldıklarına inanmak da benim için hiç güç değildi mesela...

Menekşelerin içinde büyüdüm ben. Soğuktan dizlerimi çeneme yapıştırıp, dudaklarımı başımın üzerine kadar çektiğim yorganın köşesine açtığım minik hava alma deliğine doğru uzatarak... Evimizin yanındaki ıhlamur ağacına kurulu salıncağın iplerine sıkıca tutunup iyice hızlanabilmek için başımı salıncaktan düşecek kadar gerilere sarkıtarak... Annem bana kızıp elini terliğine doğru uzattığı anda koşup babaannemin arkasına saklanarak... Ablam bana aptal dediğinde büyüklerimden öğrendiğim en afilli cümleyi, "kötü söz sahibinindir"i söylediğimde mutlu olarak... Hayatı algılamaya yeni yeni başlamışken bir kış günü artık arkasına saklanabilecek bir babaannem olmadığı gerçeğiyle karşılaşarak...

...

Büyüdüm.

Şimdi yaşım 27, sonsuzluğa doğru uzanan bir mahşer yeri gibi aklım.

Geçmişimin tozlu aynasından kendime bakarken suretimi yitirmiş gibiyim.

Ve kayıplarla dolu yaşantımda gelecek yarınları beklerken anlıyorum ki ben hep kendi geçmişime mahkum edilmişim.

Gece

111111

Ekşi Zamanlar

2011-10-31T17:29:00.000+02:00

"İçim sıkılıyor" dedi, yerinden kalkıp pencereye doğru ilerlerken. Dışarıdan sesler yükseliyordu. Arabaların sesi, sokağın köşesindeki çocuk parkındaki çocukların sesi, birkaç sokak öteden geçen simitçinin sesi, rüzgarın sesi... Kafasını cama dayayıp dışarıyı izlemeye başladığında, "Senin için hep sıkılmıyor mu zaten" dedi öteki.

Başını Aysel'den yana çevirip sıkkınlıkla "haklısın" dedi. Aysel aldığı onayın haklılığını pekiştirmek istercesine konuşmasını sürdürdü: "Hep aynı şey. Hep aynı insanlar, hep aynı sokaklar... Sıkılırsın tabi. Nereye varacak bunun sonu bilmem. Başka türlü baksana biraz etrafına. Ne var yani, sevgilin çekmiş gitmiş, istediğin gibi bir işin yok, paran da suyunu çekiyor bir yandan. Nasıl çıkacaksın bu işin içinden? Hep kendine yapıyorsun, yapıyorsun da alkış tutan mı var? Kim kurtaracak seni he, kim kurtaracak? Yapma böyle"

Öteki, anlatılanları dinliyormuş gibi yapıyordu. Aysel bunu fark ettiğinde söylediklerinin dinlenip dinlenmediğini anlamak için aniden söylememesi gerektiğini bildiği şeyi söyleyiverdi: " Gidiyormuş Zeynep" Camın önünde hareketsiz duran Kemal aniden arkasına döndü ve soran gözlerle Aysel'e baktı. Aysel Kemal'e söylediği anda pişman olduğu durumu açıklamak zorunda hissetti kendini:

"Barışmışlar Aykut'la. Vizesi bitmiş, konsolosluk işlemleriyle uğraşıyormuş bir süredir. Evleneceklermiş işlerini yoluna koyunca"

Kemal olan biteni anlamaya çalışıyordu. Aysel sessizlikten faydalanarak tekrar, bu defa hırsla konuşmaya başladı: "Sana dedim ama ben Kemal. O Aykut'u seviyor hala, yapma dedim. Dinlemedin ki hiç. Hem seni sevmeyen biri için değer mi kendini bu denli hırpalamaya? Hep aşık olduk, hepimiz aşık olduk. Hep geçmedi mi? Her seferinde en son aşkımız olmadı mı en büyük aşk? Kendine gel artık. Etrafına bir bak, bak biraz etrafına"

Aysel aniden sustu. Bir sigara yaktı. Kemal Aysel'in gözlerinin içine baktı. Aysel başını yere, ayaklarına doğru eğip durdu. Kemal Aysel'in yanına gidip koltuğa oturdu ve çenesinden tutup başını kendine çevirdi. Aysel'in gözleri dolmuştu. Kemal Aysel'i öptü. Aysel'in sigarası kül tablasında söndü.

http://fizy.com/#s/20jrhb

281011

Özetle

2011-09-14T01:00:00.002+03:00

Kendime ara verdim. Bana ait olan ne varsa. Başkalarının hayatını yaşıyor; yüzyılların onlara, onların da bize öğrettiklerini gerçekleştirmeye çalışıyorum. İnsan bazı zamanlarda ve bazı durumlarda kendi yokluğunu ispat etmek için delicesine bir şeyler olmaya çalışır ya hani, -bilenler bilir- işte ben de öyleyim. Başarılı olmaya ant içtim.

Umurumda olmayan birileri için, umurumda olmayan fikirler üreterek para kazanıyorum. Ne garip, hayatım boyunca düşünerek para kazanmak istemiştim. Her zaman yaptığım bir şey için üzerine para almak benim için en mükemmel yoldu. Tüm bunları düşünürken ufak bir noktayı atlamışım yalnız. Ne düşünmem gerektiğine onlar karar veriyor.

Kopuk kopuk düşünceleri birbirine bağlamaya çalışmakla geçiyor hayatım. Dünü bugüne, bugünü yarına, yarını sonsuzluğa bağlayıp boşlukları doldurmaya çalışmakla eşdeğer yaptığım. Şimdiyi hiç sormayın. Ama yine de çok fazla merak edenler için; inek içti, dağa kaçtı ve yandı bitti kül oldu diyebilirim sadece. Profesyonel bir seri katilim, zamanı öldürerek molekküllerine kadar parçalara ayırabilmek konusunda.

Dev bir yapıştırıcım olsa, ismi 1 milyon 785 bin 404 olsa [404 kesmez çünkü beni] yapıştırabilir miyim o hiç düşünmeden moleküllerine ayırdığım zamanın her bir zerresini? Gelmişimiiii, geçmişimiii...

Kendimi dağlara, bozkırlara ve denizlere atmak istiyorum. Okuduğum güzel kitaplardaki karakterlerden biri olmak ve bir kitabın sayfaları arasında raflarda tozlanmak. Arada dağa çıkar bir eşkıya olurum ve bazen de bir böcek gibi kabuğumun üzerinde ters dönüp öylece süpürülmeyi beklerim. Sonra başka bir yerde uyanıp kürk mantomun içinde arz-ı endam ederim ve bir sonraki hikayede de dahil olduğum çocuk çetesinin hastalıktan ölen zavallı üyelerinden biri olurum. Ben ne çok şey istiyorum, ben ne istiyorum, biliyor muyum?

Ardımda bıraktıklarımı sandıklarımın ardı sıra yürüyorum. Ayak izlerini takip ediyorum geçmişimin. Bazen çamurlara bulanmış, bazen de ıssız bucaksız bir yolu izliyorum.

Uyurken bile kendimi kandırıyorum sanırım. Sağdan sola dönerken uykudan uyandığımı sanıyor, tekrar gözlerimi kapatıp kaldığım yerden devam etmek istiyorum aynı rüyaya. Oysa gerçekten uyuyor olsam sağdan sola döndüğümü fark edemezdim değil mi?

Yaşamla derdimin ne olduğunu soracak olanlara rahatlıkla hiçbir derdim olmadığını söyleyebilirim ve bilirim ki yalnızca çok az kişi aslında en büyük derdimin bu olduğunu anlayabilir.

Az yalnız olmakla, çok yalnız olmak arasında bir fark var mı sahi?

Ben, kendi kendimle saklambaç oynamak ve saklandığım yerde bir daha hiç bulunmamak istiyorum.

Anlatabildim mi?

[Gece]

Herhangi Biri

2011-08-18T17:32:00.003+03:00

...En buyuk probleminin kendini cok onemli bulmak oldugunun farkinda ve sirf bundan oturu bile gercekten cok onemli biri olduguna emin. Kusurlarini kabullenis bicimi ise onu daha da kusursuzlastiriyor. Aniden sinirlenip aniden sessizlesiyor. Herkesin her hareketini takip ettiginden tum dunyanin gozlerinin de kendi uzerinde olduguna inaniyor. En buyuk asklari yasayip en buyuk yalnizliklari kucakliyor. Hicbir seyi umursamadigini iddia edip en cok bu halini umursuyor. Zamanla cok ciddi bir problemi var. Yonetemedigi tek sey zamanken ve hayat da zamanin kendisi demekken inatla hayatina sahip olamadigini anliyor ve bu dusunce onu delirtiyor. Durmadan dusunuyor, hicbir sey yapamazsa dusunmemeye calismayi dusunuyor. Tum bunlarin yani sira digerleri gibi ise gidiyor, calisip para kazaniyor ve onlari taklit etmek konusundaki basarisina hayran kaliyor. Kendini otekilestirmeyi otekilerden biri olmaya tercih ediyor. Duruyor ama asla durulmuyor. Disina sustuklarini aslinda kimse bilmiyor ve gercek olan tek sey, bunun icin kendinden baska kimseyi suclamiyor. (zaten kendini de suclamiyor) ha ha h.

Sahi kim?

030511
Gece

Pencere

2011-08-18T17:31:00.000+03:00

Beyazlar giyip yollara düşen adam.
Ne ararsın sen sapan dallı ağacın gölgesinde
Dalıp giderken düşlerinin peşine
Sen de geç mi kaldın yoksa bir yere
Kim bilir belki de kendine bile.

010611

7. Gün

2011-08-18T17:29:00.002+03:00

Hapishanemdeyim. Yaklaşık 120 metrekare... İçinde olduğum oda onda biri, kalan kısmını ben gibilerle paylaşıyorum. Öğlen yemekleri çoğu zaman tadı tuzu olmayan bir çorbanın yanına eklenmiş makarna, pirinç ya da bulgurdan ibaret. Balkonu var, 1 metrekare. Kapılar saat 9'da açılıp akşam 7'de kapanıyor. Kimse ne yapmanız gerektiğini söylemiyor genelde ama herkes sizden bir şeyler istiyor burada. Bakışların, gündelik konuşmaların, keyifle paylaşılan başarı cümlelerinin anlattığı tek bir şey var: ÇALIŞ!

Sene 365 gün. 52 hafta yani. 52 gün dışarıdayım. Haftanın öğrendiğimiz şekliyle 7. günleri yani... 7. güne sığmıyor hiçbir şey. Ne yazmak, ne okumak, ne de dışarıya çıkıp nefes almak. Zaman burada garip, akıl almaz bir şekilde ilerlemiyor saatler. Akrep yelkovan tembel. Onlar ağırdan aldıkça, diğerleri sizden daha çok şey bekliyorlar. Her gün -yani birinci, ikinci, üçüncü, dördüncü, beşinci ve altıncı gün- 7. günü bekleyerek ve kendimi rahatlatmaya çalışarak direniyorum zamana karşı. 7. gün geldiğindeyse tek yapabildiğim yarının birinci gün olduğunu düşünmek...

Hapishanemdeyim, başkalarının yarattığı, duvarları beyaz, içerisi eşyalarla dolu, tüm düzenin para kazanmak için organize edildiği bu yerde. 1 metrekarelik balkonda 4 kişi sigara içiliyor burada. Herkes kendisininkiyle birlikte diğer 3 kişinin sigarasını da içiyor yani. Efsanevi ve donuk kelimelerle konuşuluyor. Başkalarının hapishanelerinin aslında hapishane olmadığından, onlara verilen yemeklerin ne denli güzel olduğundan ya da 52 haftalık senede 104 gün dışarıda olabildiklerinden bahsediliyor. Sigaralar bitince herkes hücresinde akrep ve yelkovanın yanında buluyor kendini.

Akmayan zamanın hapishanesi burası. Herkes anlayabilir ama hiçkimse benim anladığım gibi anlatamaz.

Bugün 6. gün.

Yarına kim öle, kim kala.

Gece

180611

Büyüyünce Düştüm Hayattan

2011-06-13T23:57:00.002+03:00

Çok konuşup bir şeyler anlatmıyormuş gibi yaparken söylerim aslında ben çoğu şeyi.

Bugünden geçmişe dönüp baktığımda aklıma sadece küçükken oynadığımız o oyun geliyor: TIP!

Ahh... Modern zamanlar mı yoksa adına büyümek dedikleri o korkunç zehir mi bilmem bu suskunluklarımızın müsebbibi. Canım yanıyor. Nokta.

Orada bir yerde çöreklenmiş bir giz var. Zihnimin en derin yerinde pusuya yatmış şekli şemali olmayan bir giz. Geçmişimle geleceğimin orta yerine dikilmiş bir çift göz belki. Sanrılarım, korkularım ve zayıflıklarımla beslenen bir şey. İşte yine anlatamıyorum. Hadi modu değiştirelim.

Gece, bitmek bilmeyen bir otobüs yolculuğu sanki. Camın ardından akıp giden karanlık bir yol gibi akıp gidiyor aklımın içinden düşünceler. Hızlı ve anlaşılmaz. Yatağımın içi, aynı bilinmeyen hisle sürdürdüğüm sayısız gecelerden yalnızca biri. Ara vermek istesem de hiçbir durak yok. Çaresiz devam ediyorum. Kavramların arasında dönenip durmak onları anlamaya ya da anlamlandırmaya yetebilseydi keşke. Sanırım bir sigara içmeliyim, evet.

Şortumun üzerine bir pantolon geçirip balkona çıktım. Deniz yine oradaydı, siyah ve cezbedici. Yağmur çiseliyordu, balkonun üstü kapalı kısmına geçtim. Gün boyu içtiğim her sigaradan bu kadar keyif alıyor olsaydım kesin kanser olmuştum diye düşündüm. Anlatacaklarım bunlar değil ki...

Sıkılıyorum mütemadiyen. Her gün aynı otobüse yetişmeye çalışmaktan, otobüsten inip başka bir otobüse arka kapısından binmek zorunda olmaktan, akbilimi elden ele en ön tarafa yollayıp geri gelmesini beklemekten, işe geç kalmaktan, koşturmaktan. En çok da tüm bunları yaparken günde dört saatimi yollarda geçirdiğim halde bir arpa boyu yol alamamaktan. Düzenli bir hayata dahil olmaya çalışmanın bu denli düzensiz bir şey olabileceğini kim düşünebilirdi ki?

Kreşte kendi haline bırakılmış çocuklardan biri gibiyim. Ya oynamak istediğim oyuncak kırık ya da benden önce bir başkası kapmış. Hatta belki hemen her çocuğun hayalini kurduğu o ütopik oyuncaklardan birini arzuluyorum içten içe. Ne olduğu hakkında hiçbir fikrimin olmadığı o oyuncağı... Küçükken oynadığımız evcilik oyunlarının, bugün yaşadığımız hayatın gerçek bir simülasyonu olduğunu bilseydim, her defasında erkek karakter olmayı değil bir kadın olup bez bebeklerime yemek yedirmeyi denerdim. O zaman belki şimdi sabahları zor ettiğim karanlık gecelerden birinde kaybolmak yerine düşünmemeyi öğrendiğim, düşünmediğim için soru sormadığım bir hayatı yaşıyor olurdum. Kim bilir?

Ay si det pipıl filan yani.

180311

şimdi değil

2011-06-13T23:54:00.002+03:00

Dedim ki,

Susmaz bu kelimeler, hüzün saklıdır her harfinde onların.

Yazmak lazım sevgilim, başından sonuna hayatın yazmak, anlatmak, susmak lazım aynı sessizliğe. Gömülmek birlikte aynı şarkının ezgisine. Anlatacaklarım öyle fazla ki. Ne desem eksik kalıyor şimdi sana...Firaridir kelimeler, bilesin...

Kendi içimizdedir aradığımız öteki çok zaman. Yalnızlıktır bazen adı, aşktır kimi zaman. Kelimeler dökülüveriyor etrafa teker teker. Kopuk kopuk zihnimin içinde tüm senler. Biraz sen biraz ben, geçerken biz kendi sessizliğimizden.

O kadar yalnız kaldım ki, o kadar... ilk insanın soluğundan bugün doğan bir bebeğin gözünün yaşına varıncaya kadar... ve şimdi öylesine doluyum ki... Ne desem, ne söylesem, ne sussam hepsi sen.

290810

Bir Adam

2011-06-13T23:49:00.002+03:00

Masanın başına gelip yarım kalmış kadehi hızla kafasına dikti. Dışarıdan bakıldığında hareketleri gerçekten hızlıydı ama o kendini birkaç saattir ağır çekimde devam eden bir filmi izler gibi hissediyordu.

4. kat, yere yakın pencereler, dışarıda gözünün alabildiğine uzanan apartmanlar, ve onların önündeki yaşlı ağaçlar... Burada, bu semtte olmak mutluluk veriyordu ona. Senelerini orada burada, kalabalıkların içinde, arabaların egzoz dumanları arasında heba ettikten sonra buraya taşınmak son zamanlarda kendisi için yaptığı en iyi şeydi. Herkes kadar, yani bunu dikkatlice düşünüp kavradığında ölebilecek kadar yalnızdı ve bunu düşünmeye asla cesaret edemediği için herkes kadar kalabalık...

Ağır çekim saatler, çoğu zaman ağır çekim olduğunu düşündüğü hayatından bile tembellerdi şimdi. Müzik setinin düğmesine dokundu ve mutfaktan bir bira aldı. Salondaki tek kişilik koltuğa oturdu. Düşünceli görünüyordu. Saat kaçtan beri içtiğini, neden içtiğini, daha ne kadar içebileceğini ya da neden tek kişilik koltuğun yanındaki üçlü kanepeye oturmadığını bilmiyordu. Aslına bakılırsa kimse bunları düşündüğünü de iddia edemezdi. Anlatabiliyor muyum, o denli yalnızdı.

Böyle bir adam, sarı ışıklı salonunda oturup bir şeyler yazmaya başladı. Müzik canını acıtırken, içki midesini kaynatırken, saatlerin altında giderek kendinden eksilirken, belki de bir kadın bir yerlerde onu düşünürken...

Sabah tek kişilik o koltukta, boynu ağrır bir vaziyette uyandığında yerlere saçılmış kağıtların üzerindeki kelimelerin anlattıklarından öylesine korktu ki, hızla evden çıkıp kimsenin ona yaklaşamayacağı o yere doğru koşar adım ilerlemeye başladı.

Ne de olsa bu hayatta her yalnızın bir kalabalığı vardı, kendinden kaçarken arasına karıştığı.

141210

Bu Ülkede Yaşamak

2011-06-13T23:46:00.000+03:00

Adamın biri başkentin orta yerinde üzerine benzin döküp kendini ateşe vermiş. Onu izlemek için yavaşlayan bir araç da kaza yapıp önündeki arabaya çarpmış. Normal.

Görevlerinden belki de en önemlisi şehiriçi ulaşımı sağlayarak her gün işine, okuluna giden milyonlarca kişiyi sağ salim gideceği yere ulaştırmak olan Büyükşehir Belediyesi'nin otobüsü otobanda ortadan ikiye ayrılmış. Normal.

Japonya'da 9 şiddetinde deprem oldu. Bazı şehirler tamamen yok oldu. Büyük Marmara Depremi'nin ardından 11.5 yıl geçti. Yeni bir deprem de kapıda. Japonya ülkeyi 5 sene içinde yeniden inşa etmeyi planlıyor. Bizse gerçekleşmesi halinde 650 bin kişinin evsiz kalacağı öngörülen depremin ardından insanların toplanması için tek bir alan bile belirlememişiz. 11.5 yıl... Normal.

Bir inşaat firması çıkmış bir konut projesi satmaya uğraşıyor. İddiası da şahane: "Bu projeyi yaparken kullandığımız demirle 4 tane Eyfel Kulesi inşa edebilirdik" Millet projeden daire almak için sırada, yüzbinlerce lira vermeye hazır pek çoğu. Hiçbiri de çıkıp 'iyi o zaman kardeşim. Sen dört tane değil de bir tane Eyfel Kulesi yapsaydın o zaman' demiyor. Normal.

Japonya'da meydana gelen nükleer santral faciası tüm dünyanın kanını dondurdu. Santraller birer birer kapanıyor. Bizse Çernobil gibi bir faciayı yaşamış bir ülke olan Rusya'yla fay hattının üzerine nükleer santral inşa etmesi için anlaşıyoruz. Çember sakallı Enerji Bakanı da ortaya çıkıp, "Ben anlamam arkadaş, yapılacak da yapılacak" diyor. Normal.

Simit olmuş 80 kuruş, en ucuz ayran desen 40 kuruş. Günde 3 öğün simit ayran yiyen 4 kişilik bir ailenin ödemesi gereken aylık tutar ise 432 lira. Asgari ücret 630 lira. Normal.

Bu ülkede normal olan o kadar çok şey var ki... Utancından insan içine çıkacak yüzü olmayanların, hırsızların, dolandırıcıların, insanları koyun gibi görüp iki kuruşa muhtaç edenlerin, sadakayla oy toplayıp, işine gelmediğinde "ananı da al git" diyenlerin, mikrofon başında salyalarını akıtarak ona buna çemkirip, dış kaynaklardan en ufak bir laf gelince Pavlov'un köpeği gibi kuyruğunu sallaya sallaya tıpış tıpış gidenlerin ülkesidir burası.

Anormal olan, insan gibi yaşamayı istemektir bu ülkede. Otobüslerde oturarak seyahat etmeyi, geceleri kadın başına sokaklarda güvenle yürüyebilmeyi istemektir. Sokak ortasında dayak yiyerek öldürülen, şiddete maruz kalan kadınları anlamaya, onlara yardım etmeye çalışmaktır. İfade etmektir düşünceni anormal olan. İnancını; Hristiyan, Musevi, Yahudi, ateist, deist olduğunu söyleyebilme özgürlüğüne sahip olmayı istemektir.

Sıralanabilecek binlerce şey varken; yorgunluktan, korkudan, inançsızlıktan susmak demektir bu ülkede yaşamak. Öyle bir ülkedir ki burası, kimisine fazla gelir düşünmek, kimisi de düşünür ama sormaz bile bir yerden sonra "Neden bu böyle" diye...

240311

Işıl

Düş/ün

2010-12-01T18:53:00.000+02:00

Uyku varlığını yatağın sıcaklığı arasına gizleyip de zihnimi kendine esir edemeyecek kadar beceriksizdi. Kalkıp balkona çıktım. Aklımdaki birkaç kelime, en az geceyi bir yorgan gibi örten sis dalgaları kadar gerçekti. Bir sigara yakıp, acı tadını dudaklarımın arasından ciğerlerime kadar iteledim ve böylelikle birkaç dakika öncesine kadar bunu yaptığım anda kendimi daha iyi hissedeceğime dair olan inacımı da özensizce yerle bir ettim.

İnandıklarımı başımdan savsaklayabilmek konusundaki tutarlı geçmişim bir kez daha işe yaradı. Benden sayısız sene önce başlamış ve benden asırlar sonrasında da devam edecek bir zaman döngüsünün içindeki ufak bir nokta olarak, varlığımı meşrulaştıran ilk nefesimi aldığım andan itibaren öğrenmeye başladığım/öğrendiğim/öğreneceğim basit gerçeklik bir alacaklı gibi zihnimin kapılarını zorlamaya başladığında sigaram da ağzımda bıraktığı zifirden bozma tadıyla bitmişti : İnanmamaya inan!

Ufak bir çocukken bana dev gibi gözüken ilkokulu okuduğum okulun bahçesine yıllar sonra artık büyümüş bir çocukken gittiğimde hissettiğim gibi, ufalıverdi birdenbire gözümde gece ve şehir. Hissinin güzel olduğunu söyleyemeyeceğim ne yazık ki. Yine de nedenini sorgulamaya cesaret edemediğimden, bunun sisin bana ve algılarıma oynadığı bir oyun olduğuna inanarak odama girdim.

Belki de haklılardı bir zamanlar bana "çok düşündüğümü, bu kadar düşünmenin benim için iyi olmadığını" söyleyenler ya da "küçük aklımın içinden neler geçtiğini -çünkü hep bir şeyler geçerdi aklımın içinden, beni birazcık tanıyanlar bunu bilirlerdi- sorup da, bu kadar çok düşünmememi tembihleyenler"...
Ben bunu hiçbir zaman öğrenemeyeceğim sanırım. Aklımı birkaç dakikalığına bile olsa durdurmayı, uykumun arasında zihnime dolan düşünceleri öteleyip kendimi umarsızca uykunun kucağına bırakabilmeyi...

"Hiçbir şey düşünmediğim anlarda bile neyi düşünmediğimi düşünmemeyi" isterdim mesela ben en çok. Ya da bu cümleyi içi boş anlamlar yükleyerek, sırf yazıyı anlamlı gösterebilmek için yazının "kelime oyunlu" dokunaklı sonu olarak ilan edebilmeyi...

Balkona çıktığımda aklımda sadece birkaç kelime vardı:

Yalnızca kusursuz söylenmiş bir yalan, yalan değil gerçeğin kendisidir.

Bu gece balkona çıktığımda gerçekten düşündüğüm bir şey vardı.

061110
Gece

Yarım Kalmış Yazı

2010-12-01T18:47:00.000+02:00

Sessizlikte, gecenin sessizliğinde benden başka kimsenin duyamayacağı bir şarkı çalıyor. Şimdi tam tarihini hatırlayamadığım geçmiş bir günün ilk saatlerinde; karmakarışık, iki kişinin birbirine biraz yakın/çoğu zaman uzak dünyalarının kesiştiği gecelerden birinin sabahında ard arda birkaç kere dinlediğim bir şarkı.

Eski ahşap bir pencereyim ben. İki tane kanadı olan, çam ağacından yapılma eski bir pencere. Hangi semtte, hangi evin penceresi olduğumun çok önemi yok. Kendimi bildim bileli burada dururum ben. Rüzgara, yağmura, çamura ve güneşe, karşı korurum ardımdaki evi. Aralıkları hayatın tozuna toprağına bulanmış, menteşeleri güneşin sıcağında ısınıp, yağmurun damlasıyla ıslanmaktan pas tutmaya başlamış eski bir pencere işte.

Ve tüm geçmişim bu evin içindedir aslında benim.. Kadife koltukları, eski usul kilimleri, gaz lambalarının isli camları, ahşap zeminin üzerindeki yıllanmış çizgileriyle... Oradaki her şey birer birer göz kırpar şimdi, bana ben olduğumu hatırlatan her detay biraz daha yaklaştırır beni evveliyatıma. Bense tozlu aralıklarımın bu eski eve dönük durduğu her an ne yapacağımı şaşırırım. Birbirine dolaşır sanki menteşelerimin vidaları, sanırım ki karşı pencerede duran çiçekler bile yüz çevirirler bana; günün ışığını kör bir bıçak gibi kesip de gölgelerin ardına saklamaya çalıştığım için geçmişimi. Öyle zor ki ahşap bir pencere olmak... Kanatlarımın ardına geçmişimi saklayıp, gökyüzünden üzerime vuran güneşin ve yıldızlı gecelerin altında gelecek günlerin bekçiliğini yapmak. Hangi tarafa dönersem yüzümü, hep eksik kalır bir taraf.

071110
G.

Görüntüler

2010-11-10T13:56:00.003+02:00

Gecenin dibine kadar gidip kendimi yıldızlara bakan o eski kanepenin üzerine bıraktım. Dışarıda devam etmekte olan hayatların gölgeleri yansıyordu karanlık penceremden içeriye. Bense yıldızlara bakıp bekliyordum, öylesine. Sonra saatler işlemeye devam edecek, belki kalkıp bir kahve yapacağım kendime, birkaç sigara yakacağım. İzmaritler birikip ağır ağır kokacak odanın siyaha çalan tekdüzeliğinde. Duvardaki resimlerden bir tanesi kendini aşağıya attı, rüzgar iyice hızlandı, deniz şehrin ışıklarını birer birer yutup tüketti.
Nasıl yazmak istiyorum, deli gibi yazmak istiyorum. Parmaklarım aşınıncaya kadar yazmak, mevsimler dönüp değişinceye, seneler ardımda bir bir devrilinceye kadar anlatmak istiyorum bu tarifsizliği. Bir kahve yapmalıyım sanırım. Başlıyoruz...

...Hiçbir şeye körü körüne bağlı değilim aslında, sigarayı saymazssam tabi. Kahveyi çoğu zaman sütsüz ve sade içiyorum ama içine süt koyduğum zamanlar da oluyor. Bazen günde 7 fincan içiyorum bazı zaman ise bir hafta boyunca içmediğim oluyor. Şimdi anlatacaklarımın, söylediklerimin hiçbir şeyi anlatmadığını başından söylemenin size ya da bana bir faydası yok. Açıkcası sadece yazmak istiyorum ve bir şey anlatma kaygısı içinde de değilim. Neyse...

Ufak yaşlarda -gerçekten ufak bir yaş değil mi 9- bir şeyler yazıyordum. Öylesine şeyler, büyük kağıtları önce ikiye sonra dörde katlayıp not kağıtları şeklinde kesmiş ve ablamların tel zımbasıyla aklım sıra ufak bir not defteri yapmıştım kendime. Özlü sözler tadında bir veya iki cümlelik şeyler yazıp saklıyordum onları. Ne olduklarını şimdi hatırlamıyorum ama 9 yaşındaki bir çocuk için çok da aydınlık ifadeler kullanmadığımı hayal meyal hatırlıyorum. Uçurumun kenarında yapayalnız olmak filan gibi şeylerden bahsettiğim kısacık bir şeyi hatırladığıma eminim hatta.

Eskiye dair anılarımda oturduğumuz asırlık ahşap evin oldukça büyük bir önemi olduğunu söyleyebilirim. Rüzgarın bulduğu bir delikten girip bulabilirse bir başkasından dışarıya çıktığı bu evin tavanlarında asılı duran çengelleri unutmam mümkün değil. Ablamın kendinden son derece emin bir şekilde yaramazlık yapan çocukları kulaklarından oraya astıklarını söylediği günler gözlerimi koca koca açıp tavanı nasıl izlediğimi çok net anlatabilirim.
Kesik kesik görüntüler arasından başka bir tanesi de Arap Bacı adında iki ablamdan bana miras kalan bebeğimi gezdirmek için kullandığım oyuncak bebek arabasına kendim oturup gezmeye çalıştığımda dengemi kaybedip üzerinde bir sürü menekşenin olduğu fiskos sehpayı (fiskos da neyse?) devirerek annemi nasıl deli ettiğim.

Peynir tenekelerine ekilmiş bir sürü çiçeğin olduğu bir balkonumuz ve o balkonda üç tekerlekli bir bisiklet vardı. Ben o kadar küçüktüm ki balkon devasa bir bisiklet parkuru gibi gözükürdü gözüme, oysa şimdi resimlere baktığımda ufacık -en azından bisikletle içindeturlamak için ufacık- bir balkon olduğunu görüyorum. Ne garip, küçükken dünya ne kadar büyükmüş ve mutlu olmak için ne çok seçenek sunuyormuş insana...

Ortaokulda İngilizce hocama aşık oldum. Derste sigara içen bu adam, dersin orta yerinde ders anlatmayı bırakıp "çocuklar zaman akmaz, siz içinde ilerlersiniz sadece" diye söylenir, bizse onu anladığımızı ifade etmek istercesine başımızı aşağı yukarı sallayıp anlatımını güçlendirmek için tahtaya çizdiği doğru parçasına bakardık. (Başı ve sonu kapalı olan bu doğru parçası zamanı temsil ediyordu). Bu ve benzeri felsefi yaklaşımlarıyla ufak beyinlerimizi sulandırdıktan sonra derse geri döndüğünde ise genelde zil çalmaya başlardı.

Kendimi bildim bileli "yetersizlik" hissiyle yaşadım. Bunun neden böyle olduğunu çok düşündüm dersem yalan olur ama arada sırada gerçekten düşünüyorum. Bir yere varamayınca da bunun var oluşumla alakalı bir durum olduğuna inanıyorum ve ne küçükken yaşadığım bir travma sonucu oluştuğunu ne de sonradan -mesela ergenlikte- edinilmiş bir şey olduğunu düşünüyorum.

Balkona çıkıp bir sigara içtim. Kahvem de bitti. Bir şeyler okuyup uyumayı düşünüyorum. Bir şey anlatmayacağımı söylemiştim. Söylediğimi de yaptım. Yazmak istiyordum yazdım. Önemli olan da bu.

101110
0115

Yanılsama

2010-10-04T22:15:00.003+03:00

- Gömmeye çalışmak ile görmeye çalışmak arasındaki fark ne?
- İkisi de bir şekilde sonunda seni acıtır.
- O halde ikisi de aynı şey.
- Evet ikisi de hemen hemen aynı.
- Hemen hemen diyorsun, aradaki fark ne peki?
- Gömmek tamamiyle bireyseldir ve seninle ilgilidir, görmek ise çoğuldur ve çoğu zaman ötekini ilgilendirir.

...

Dağınık odam, ıslak saçım, ne olduğu belirsiz bir süs eşyasından bozma küllüğüm, etrafa saçılmış kıyafetlerim, kitaplarım, vesairelerim. Her zerresine kadar dahil olduğum bir zamanda, fasulyeden iştirak ettiğim bir oyun hayat. O yüzden sonsuz mızıkçılık yapma hakkına sahibim bu oyunda. Kurallara harfi harfine uyuyor oluşum sizi yanıltmasın. Sadece fasulye olmanın verdiği rahatlıkla oynamak istediğim ana kadar aranızda kalmak istediğim için ne haksız yere beni ebe yaptığınızda ne de top uzak bir yere kaçtığında almak için hep beni gönderdiğinizde kızıyorum size.

...

- Tutarsız olmak ve kusursuz olmak arasındaki fark ne?
- İkisi de bir şekilde yalnızlığı çağırır hayatına.
- Bu ikisinin de aynı olduğunu söylemiyorsun değil mi?
- Bu benzerlikleri dışında pek bir ortak yönleri olduğunu sanmıyorum.
- Aralarındaki o büyük fark ne peki?
- Tutarsızlık kendini, kusursuzluk ötekileri kandırmaktır.

...

Hislerimin nesnelerine duyduğum aşkı, hislerimin kendisine de duyuyor olsaydım; ya aşktan ölürdüm, ya da kendini kaybetmiş bir meczup olurdum. Kusursuz hikayelerimdeki tutarsız saçmalayışlarımın sonucudur, siz bana yaklaşmaya çalıştıkça sizden uzaklaşmalarım. Ve ben size yaklaştıkça sizin benden uzaklaşmanızın nedenidir, tutarsız hayatımdaki kusursuz yalnızlığım.

...

- Yalnız mısın?
- Ölebilecek kadar.
- Ölmüyorsun.
- Gözlerini aç, bak bakalım burada mıyım?

Yürüyüş

2010-10-04T22:11:00.004+03:00

Bütün gün ayaktaydım. Yorgunum yine. Bunu söylemeyeceğim bir zaman olacak mı?

Ortaya attığım bahaneleri dilediğim zaman gizlemeyi başarabilecek kadar öğrendim yaşamayı. Açık olmayı tercih etmek çok mu kapalı bir yöntem gibi algılanıyor? Neyse...
Zaten yağmur da dinmişti işten çıktığımda. Her gün beni bekleyen Kazancı Yokuşu'ndan aşağıya sallanabilir, yaşarken yokuşa sürdüğüm ne varsa birer birer unutabilirdim sadece yürürken. Daha önce bir yerlerde söylemiştim yine bunu: Unutmak en çok can acıtan hislerden biri olmakla beraber, hayatın bize bahşettiği yegane ayrıcalık.

Gece 01:00 itibari ile kapanan Starbucks saat 20:00 sularında elbette açık. İçeriye girip bir tane cappucino almalı ve gülümseyerek yola koyulmalıyım. Aynen öyle yaptım.

Süslenip püslenip kabul gününe gitmiş genç bir kadın gibi aklım. Herkes, her şey orada. Her şeyi bilen olgun kadın, yeni evli genç kadın, orta yaşlı kadınlar, onların etrafta koşturan çocukları. Anların içinde bir olgun kadın konuşuyor tüm yaşam tecrübesiyle, bir yeni evli toy olan, bazen ufak çocuklar ağlaşıyor, gülüşüyor. Hepsi kendince haklı, toplamda ise hepsi tamamiyle haksız tabii. Aman ne güzel.

[Hayır kafayı yemedim. Aklımın içinde olduğu hali özetleyen mükemmel bir örnek kabul günü. ]

Kahvemi aldım ve yürümeye başladım. Yine yavaş yürüyordum. Hani az önce kızgınlıkla terk ettiğiniz bir masadan kalktıktan sonra, birinin arkanızdan gelip sizi durduracağına dair duyduğunuz ufacık bir umut kırıntısı vardır ve siz dünyanın en ufak ve en yavaş adımlarını atarsınız ya... İşte ben de aynı öyle yürüyordum. Oysa ne peşimden gelmesini beklediğim biri vardı, ne de saatler sonrası katılacağım bir randevunun zamanı gelinceye dek vakit öldürmeye çalışıyordum. Ben tüm bunları düşünüp sallana sallana yürürken Taksim Meydanı koca bir bayırın sonunda kalmıştı. Düşünme ve yürümeye devam et.

Sonra telefonuma sarıldım, kafamda dönüp dolanan tüm bu düşüncelerden uzaklaşabilmek için. Değişik bir şey olmadı. Tabi ki evren her zaman yaptığı şeyi yine yaptı ve "acil durumlarda aranması gereken en önemli kişilere asla ulaşılamaması" kuralını bana memnuniyetle hatırlattı. Kahretsin, ya benim birileriyle konuşmam gerek. Söyleyeceğim cümleleri kafamda bir bir hazırlamıştım bile.

Mesela aradığım ilk kişi telefonu açsaydı ona muhtemelen şunları söyleyecektim. "Ya kahretsin yine her şeyi karman çorman bir hale getirdim. Ama evet, yani bunu ben kendi kendime yapıyorum biliyorum ama ama ama, yaa offf. Tamam baştan alıyorum. Aslında ben böyle olmasını istemiyordum tam olarak. Yani evet böyle olmalıydı belki, ama bilmiyorum işte. İstemiyorum derken bunu söylemiyorum ama yaaa...Bla bla bla"
Ne kadar güzel insanın hayatında anlamlı bir cümle kuramadığı halde, o anlamsız cümlelerden ne olup bittiğini anlayabilecek birisinin olması.

Ya da ikinci ulaşılamayan kişiye söyleyeceğim bambaşka şeyler... "İşten çıktım, Kabataş'a yürüyorum. Yine 1,5 saat geç çıktım, yorgunum, aklım da karışık. Eve gitmeyecektim bu akşam ama eve gidiyorum şimdi. Hem aslında böylesi daha iyi oldu, biliyorsun son zamanlardaki durumları. Bla bla bla.

Sonuçta tüm bu cümleler kafamın içinde uçuşan birer konuşma baloncuğu olmaktan öteye geçemedi. Sigara yaktım, yine. Saat geç olmuştu. Düşünmeye devam... "Acaba her gün bir adet şeftali alıp sularını akıta akıta yiyerek yanından uzaklaştığım seyyar satıcı orada mı? Umarım orada değildir çünkü bugün kahve içiyorum ve şeftali almayacağım. Kimse için ufak ya da büyük bir hayal kırıklığı olmak istemem doğrusu" Evet, birkaç adım daha attım ve bakışlarımı sokağın köşesine dikip, ilerlemeye devam ettim. Yoktu. İsabet oldu.

"Aklım dursana biraz. Ya iki saniye öyle boş boş takılamaz mısın, beni rahat bırakamaz mısın sevgili aklım. Hadi yap bunu bana" diye düşünürken, trafik lambası kırmızıdan yeşile döndü. Yolun karşısına varmak için atmam gereken birkaç adım da haliyle hızlandı. Evet, çocuk parkının içinden geçiyorum. Az önce yağmur yağdı, park boş. Ne biçim salıncak bunlar böyle? Plastik, ruhsuz. Eskiden böyle miydi salıncaklar? Paslı demirlerinden boyanan ellerimiz, hızlandıkça artan demirin gıcırtıları... Nasıl da hızımızı almak için ayaklarımızı gökyüzüne dikip geriye doğru bırakırdık başımızı. Yapraklar geçerdi hızla gözlerimizin önünden. İleriye, geriye, ileriye ve yine geriye. Hem sonra o tahterevalliler ne öyle, minnacık. Yerden yükseklikleri neredeyse yarım metre. Eskiden de böyle miydi sahi onlar? Yoksa ben mi ufacıktım ayaklarım yerden çok yükseklerdeyken? Neden düşünüyorum tüm bunları? Neden?
Parkın içinden geçip bir sigara daha yaktım. Hala neden bu kadar yavaş yürüdüğümü düşünmeyi bırakmıştım. Birkaç kişi oturmuş çay içiyordu, beyaz plastik sandalyelerin üzerinde ve yine beyaz kocaman şemsiyelerin altında. Elele bir çift bana doğru yaklaşıyordu. Kadının boyu adamın omuzlarına yetişiyordu anca. Konuşmuyorlardı. Sonra kadın ani bir hareketle başını çevirip omzuna yakın bir yerinden kolunu öptü adamın. Adam hiç tepki vermedi. Yüzünde en ufak bir ifade değişikliği bile yoktu. Neden?
Hep böyle mi oluyordu? İnsanlar neyi paylaşıyorlardı birlikteyken, neydi dertleri? Kadın o adamı öperken ne hissetmişti ya da ne düşünerek yapmıştı bunu? Mutlu muydu? Adam neden hiçbir şey olmamış gibi davranmıştı. Bu kadar fazla mı alışmıştı o kadına, önemsiz miydi elini tuttuğu bir kadının onu pat diye öpmesi? Ne oluyordu, ya da benim gördüğüm kısmıyla neden hiçbir şey olmuyordu?

Ve neden ben bir elimde sigara, diğer elimde karton bir bardakta artık ılıklaşmış bir kahve ve binlerce düşünce içinde yüzyılların yalnızlığını sırtımda taşır gibi hissediyordum kendimi. Birkaç sabah önce uykumun arasında hissettiğim bir el yok muydu sırtımın üzerinde? Sıcak bir el, sonra yanından uzaklaştığım. Sonrası koca bir muamma olan bir el... Neleri düşünüyorum? Neden düşünüyorum? Uyurken fark edilmeyen öpücükleri anlayabilmek, karşımda bana doğru yaklaşan ve karşılıksız bırakılan bir öpücüğü anlamama neden yardım etmiyor? Belki onlar da birlikte olduklarını sanıyorlardır şimdi sadece. Belki de çoktan uyandıkları bir hayalin mahmurluğudur yanyana olmalarının nedeni, senin kafanda yer eden soru işaretlerin gibi. "Düşünme ve devam et" dedim yine kendi kendime.

Kahvem bitmek üzereydi. Az ileride, bir mısırcı tezgahını aldı ve yürüyerek bana doğru yaklaştı. Güzel koktu. Yürüdüm. Yanyana geçtik ve ayrı yönlerde ilerlemeye devam ettik. Biraz ileride dalgakıran manzaralı bir araba park etmişti. İçinde yine bir çift, hararetle bir şey konuşuyorlardı. Neden bunca yer varken oraya park ettiklerini düşündüm. Hiçbir şey göremiyorlardı, betonarme bir dalgakıran ve onun paslı korkuluklarından başka...

"Neyse ne Işıl, sanane tüm bunlardan. Kendi kendimi bunca yorabilirken, diğerlerini nasıl yorabildiğimi anlıyorum şimdi şimdi. Yazık ki bunu değiştiremeyecek kadar kanıksadım kendimi" diye aklımdan geçirirken,iskeleye az bir mesafe kalmıştı ve akbilimde para yoktu. Neyse ki tramvay durağının orada bir akbil yükleme makinesi vardı. Karşıya geçip akbilimi düğmeye dokundurdum. Parayı koymam gereken yere doğru yaklaştırdım. "Hüp diye yutuverdi parayı indirdi resmen mideye" diye düşünüp, tekrar karşıya geçtim. İskeleye varmama birkaç metre kala iskelede bekleyen motor kalktı ve uzaklaşmaya başladı. Yeni motora binmek için birkaç dakika beklemem gerekiyordu, bekledim. Motor geldiğinde üst kata çıkıp oturmak için deniz tarafına doğru ilerledim. Tam oturacaktım ki, arkamdan bir ses " o taraf ıslak" dedi. Gülümseyip sesin geldiği yöne döndüm ve teşekkür edip yanına oturdum. Bunu söyleyen 20'li yaşlarının ortasında genç bir adamdı. Yanına oturmamla beraber konuşmaya başladı ve yol boyunca nefes bile almadan konuştu. O konuştu, ben kısa ve net cevaplar verdim. "Zor birisin sen" dedi en son motor Üsküdar'a yanaşırken bana. Baktım, gülümsedim ve "bilmiyorum" dedim.

Ben Kimseye Beni Sev Demedim

2010-10-04T22:09:00.003+03:00

Küçükken ben, babam lüle saçlarımı ellerinin tersiyle arkaya doğru iteleyip, tepesini bir halka halinde özenle kestiği portakalı kaşıkla yedirirdi bana. Önce suyunu içirirdi şurup gibi, ardından kenarlarını sıyırırdı kabuğundan parça parça... Sakindi babam her zaman "Aç bakalım ağzını" derken. Ben küçükken.
Bayılırdım buna. Babamı görecek kadar çok zamanım yoktu çünkü çoğu zaman. Sabahın köründe çıkıp gittiği evden, akşam yatmama ancak bir iki saat kalınca dönerdi. Kış akşamlarında, yatmaya gitmeden önce kendimi onun kocaman ellerinin arasında buluvermem bundandı belki. Belimi annem de toplayabilirdi elbette ve hatta belki de zaten her zaman topluydu belim. Ama babam başka türlü toparlardı sanki. Pijamamı popomun altına indirir, fanilamı iyice aşağıya uzatıp gerisin geriye çekebildiği kadar yukarıya çekerdi . Yaşım en fazla beşti o sıralarda, bilemedin altı. Babama beni sevip sevmediğini asla sormadım, gerek yoktu çünkü buna. Anlardım, anlamasam da bilirdim severdi beni elbette, babamdı o benim.
Büyüdüm, o kadar çok büyüdüm ki babamın bana olan sevgisinden emin olduğum kadar hiçbir şeyden emin olamayacağımı anladım hayatta. Ama yetmiyordu işte yine de bundan emin olmak hayatın gerisini yaşamaya.
Herkes ezberlenmiş hayatlarının içinde, ezberlenmemiş şeyler yapmak niyetiyle hep aynı şeyleri tekrarlayıp duruyordu sadece. Hem saçlarım lüle lüle değildi artık ve fanila da giymiyordum içime. Bu değildi zaten mesele, bedenen büyüyor olmamdan da öte, ne aradığımı asla anlayamayışımdı. Mesele, anladığımı sandıkça ve hatta bulduğuma bile inandıkça teker teker parçalara bölünüp dağılmamdı.

Ben kimseye beni sev demedim. Nasıl diyebilirdim ki? Hem hadi dedim diyelim, yanıtlar eminim her zaman beni korkuturdu.
- Beni sever misin?
- İyi de neden?
- ...

Ve öğretmedi hayat bana bunları, ben öğrendim her şeyi. Parçalana parçalana içim, kimi zaman gözyaşlarımdan koca bir denizde boğulduğumu hissedinceye ve bazen bir taş gibi donuk ve ruhsuz kesilinceye kadar. Ben öğrendim, çoğu zaman suçlayarak kendimden başka herkesi. Diğerlerini suçlamak insanın kendisiyle yüzleşmesinden hep daha kolaydı çünkü. Üzerlerini örtmek zayıflıkların, vazgeçemeyişlerin, direnişlerin, inkarların gerçekten kolaydı. Formüllerle büyümüştük sonuçta... 4 S formülüydü en çok tekrarlananı. "Sevdiğinde s.kildiğini, s.ktiğinde sevildiğini" söyleyen. Suyun formülünden bile daha çok defterde yazardı bu, eminim. Öyle olmalıydı çünkü, bizlere başka çareler sunulmamıştı. Bize sevgiyi hep böyle göstermişlerdi. Bilmiyorum, belki de böyle olduğuna inanmak işimize en çok geleniydi. Büyüdüm. O kadar büyüdüm ki; fayda, zarar hesaplarının ortasında buluverdim kendimi sonunda. Mesela bazen paranoyakça davranış çözümlemeleri yaparken buluyordum kendimi ve bazen de karşımdakini yakalayıveriyordum aynı paranoyaklıkların içinde. Grip gibiydi ilişkiler, boğazda tatlı bir kaşıntıyla başlayan, önce can yakmayan ama sonrasında yavaş yavaş ilerleyerek insanın tüm varlığını esir alan. Teslim olduğun anda, kendini savunmasız bıraktığın anda hiç şansın yoktu. Seriliverirdin yere yorgan döşek. İşte bu yüzden her zaman sağlam durmak gerekirdi.

Yine de ben böyle olmasını istememiştim. Eminim hiçkimse de istememiştir. Bunun için kimseyi suçlayamam, biliyorum. İçine düştüğümüz bu garip çağda nefes almaya çalışıyoruz işte hepimiz, çoğu zaman diğerlerini hasta etmeyi hasta olmaya tercih edecek kadar bencilleşerek. Öyle değil mi? Grip olmandansa, grip olsunlar. Seni alakadar etmez, ne bileyim terli terli su içmesinler mesela ya da dondurmayı bu kadar sevmesinler.

Ben kimseye beni sev demedim. Demem de. Hatta birileri bana bunu söylediğinde, bunun onların istemesiyle olamayacağını söyleyebilecek kadar açıksözlü biri olmaya çalıştım hep. Çünkü öğrendiklerimin arasında en başta gelendi bu. Bazı şeyler ya oluveriyordu bir anda ya da olmayınca olmuyordu. Kimseyi beni sev diye zorlamak onun seni sevmesini ve aynı şekilde bir başkasının seni zorlaması da senin onu sevmeni sağlamıyordu. Ve işin kötü yanı bunun için kimse kimseyi suçlayamazdı.

Büyüdüm. Hem de öyle çok büyüdüm ki, artık birazcık canım yansa "nasıl olsa geçecek, o yüzden kafana takmana gerek yok" diyorum. Canım bilmediğim zamanlardan daha başka türlü yanıyor, evet. Yine de "en azından her şey kontrolün altında, bunu kafana takma" diyerek avutuyorum kendimi.

Yitirdiğimiz masumiyetimiz nerede, hangi denizin dibinde, hangi dağın tepesinde bilmiyorum. Yaşayıp gördüklerimizden arda kalan, koca bir akılsızlık hali yalnızca. Bir yandan beynimizi kemirip dururken, bir yandan bizi o eşsiz tekdüzeliğinde boğan koca bir düzen. Birbirimize bulaştırdığımız mikroplar yok ediyor bizimle birlikte bilinmeyen bir geleceği de. Boğazımızdaki tatsız kaşıntılar olmaktan öteye gidemezken artık hiçkimse.

[O yüzden söyleyemem şimdi ben kimseye "beni sev" diye. Deseydim, babama derdim lüle saçlarım avuçlarının içinde, şimdi çok uzak bir geçmişte kalan tüm çocuk masumiyetimle.]

070710

Cambaz

2010-10-04T22:07:00.003+03:00

- Ne istiyorsun, benden ne istiyorsun? dedi adam.
- Hiçbir şey dedi kadın elindeki kitabı dizlerinin üzerine indirip onu şöyle bir süzdükten sonra. Adam sinirli, kadın sakin görünüyordu.
- Bundan nefret ediyorum biliyor musun? Bu donuk, bu kahrolası umursamaz tavrından, her şeyi ben biliyorum havalarından.
Kadın ayağa kalkıp pencerenin önüne doğru birkaç adım attıktan sonra, sol tarafında kalan adama dönerek:
- Benden nefret ediyorsun yani.
- Bak yine aynı şeyi yapıyorsun. Şimdi sana senden nefret ettiğimi mi söyledim? Yapma lütfen. Sadece bu halin beni yoruyor. Her koşulda, her an kendini haklı çıkarma telaşın, o lanet olası sınırların, burnunun dibindeyken, sana dokunurken hatta seninle sevişirken bile aramıza koymayı başardığın, asla aşamadığım o korkunç uzaklığın...
Kadın adama doğru yaklaştı, başını yukarı doğru kaldırarak gözlerini adamın gözlerine dikti ve:
- Peki ya sen bana ne yaptığını biliyor musun? dedi
- Ne demek şimdi bu?
- Ne demek diye bir şey yok, sorum gayet açık. Sen, bana ne yaptığını biliyor musun? Seninle birlikteyken neler hissettiğimi sordun mu hiç ya da neler hissedemediğimi... O nefret ettiğini söylediğin mesafeleri, sınırları aslında senin belirlemiş olabileceğini düşündün mü? Evet uzağım sana ve tedirginim her an.
Adam gözleri kadının gözlerinde bir süre sustu ve kendini yanında duran koltuğun üzerine bıraktı. Böyle bir çıkışı beklemiyordu, ne söyleyeceğini bilemedi. Kadınsa konuşmak için hep bu anı beklemiş gibi sözlerine devam etti.
- Yorgunum tamam mı? Asla bir adı olmayan bu garip ilişkilerden, dilimin ucundaki tüm sözleri yutmaktan, ne olduğunu anlayamamaktan, ne olduğumuzu kavrayamamaktan... Yorgunum.
Adam konuşmanın vardığı noktadan hoşnut olmamıştı.
- Bunları daha sonra konuşalım olmaz mı? diyerek ayağa kalktı ve kadına doğru yaklaştı.
- Gidiyorum ben.
- Saçmalama, nereye gidiyorsun?
- Ben böyle olmasını istememiştim. Böyle olmasını istemiyorum. Artık kendimi birinden korumak, canım yanacak diye korkuyla yaşamak, bana ait olmayan korunaklar içinde kendimi bir yerlere taşımak istemiyorum. Ben daha fazla oyun oynamak istemiyorum.
Adam:
- Sinirlisin, sonra tekrar konuşabiliriz dediğinde kadın sokak kapısını açmış dışarı çıkmaya hazırlanıyordu ancak bu son cümleden sonra bir an duraksayıp adama döndü:
- Benden ne istiyorsun?
Adam ne diyeceğini bilmez bir vaziyette bakışlarını kadından kaçırırken kadın umutsuzca aynı soruyu tekrarladı.
- Benden ne istiyorsun?

...

Kısa bir bekleyişten sonra sokak kapısı sessizce kapandı ve gece ağır ağır sabaha doğru ilerlemeye başladı.

Yabancı

2010-10-04T22:01:00.003+03:00

Değmezdi. Bir dizi karakteri olamayacak kadar fazla bölünmüştü içindeki diğerlerine ve bir roman kahramanı olmasına el vermeyecek kadar sığdı kendi içinde. O da öylece durdu. Beş para etmezdi bence, onca ve aslında diğerlerince de öyle olması muhtemeldi. Yapabildiği - düzgün yapabildiği- bir şeyler olmadığı konusunda kesin bir tecrübeye sahipti. Test edilmiş ama kimse tarafından asla onaylanmamış bir yalnızlıkla yaşıyordu. Alışkındı, karışıktı, öylesine ve özensizdi.

Kırdığı kalpleri arka arkaya koysa onun kalbini kıranlarla yarışabilirlerdi nicelikte ancak iş durumun niteliğine vardığı zaman kesinlikle niteliksiz bir his dolandırıcısıydı. Sabah olduğunda çoğu hikayenin kahramanının yaptığı gibi önce yatağından kalktı sonra duvara asılı aynanın karşısına geçip kendi kendine kimsenin bilmek istemeyeceği bir şeyler mırıldandı. Sanırım ne kadar boktan bir hayatı olduğuna dair şeylerdi fısıldadığı ama kendisi bile buna inanmadığı için burada tekrar kaleme almaya gerek yok tüm bunları. Boktan ya da değil. Bunu defalarca tekrarlamıştı. Hayatın kendisi buydu, hala neyi bekliyordu bilmiyordu. Devam etti o da günün geri kalanını yaşamaya.

Güzel aşk hikayelerini pazarlayabilir, ağlak bir şeyler karalayabilir, birkaç saçma şarkı sözü yazabilir, hayatına giren kimselerin her birinin en az bir boktan ve birkaç şahane özelliğinden yola çıkarak saçma sapan bir kitap yazabilir, kıçını yırtıp onu bastırabilir, sonra da kendini bir boşluğa bırakabilir.

Ne yapmak istediğini bilmiyor oluşu kendi hakkında bildiği en keskin gerçekliktir, o kadar keskindir ki mütemadiyen kanar. Depresif gözükür, depresiftir, melankolik gözükür melankolinin dibinde boğulmaktadır, gülmektedir, eğlenmektedir, umursamamakta ve umursanmamayı becermekte üzerine yoktur, gereğinden fazla saf, olması gerektiği kadar uyanıktır, yalnızlıkla bir derdi yoktur. Yalnızlık onu kendine dert edinmiştir. Akıl karıştırandır, bunu nasıl yaptığını asla anlamayandır, unutulup gidendir o, buna alışandır.

Unutmanın kıymetini bilendir...

Aynanın karşısından çekilip tuvalete gitti, elini yüzünü yıkayıp çıktı. Onu yakından tanıyanların bileceği üzere (sahi kaç insancık onlar) sigara yakmak üzere paketinin üzerinde durduğu masaya doğru ilerlemeye başladı.Şaşırmaktan yorgundu, şaşırtmak istedi. Sigara yakmadı.

Bir zaman, uzak bir zaman değil hayatında biri vardı, olmaya başlamıştı, olsun arzulamıştı. Herkesin bir şekilde aklı karıştı, o beş para etmez kelimelerin sahibi ve aynı zamanda kölesi...

Sıkıldı.Sonlandırdı. Baktı. Böyle bir yazı daha öncekiler gibi, aslında hiç yazılmadı. Kelimeler kanattı. Gerçekten ama gerçekten acıdı.

030910

Mektup

2010-10-04T21:57:00.003+03:00

Yaşadığımız hep O'nun hayatı...

Kendi dışımda kalanın hayatını yaşıyordum. İçine sığamadığım ne varsa O'nun yüzündendi. Yağmur mu yağıyor, güneş mi açıyor, kalabalıklar batıyor mu bir iğne gibi gözlerime, yalnızlık kesiyor mu nefesimi bir anda. Hep O'nun yüzündendi.

Yağmurlu bir günde kırık bir oluğun arasından enseme damlayan suya kızıp kızmayacağıma O'nun hayatımdaki belirginliğine göre karar veriyordum mesela. Yazın en kavuran günlerinde, nefesimin kesilip kesilmeyeceğine O'nun da aynı mevsimin aynı sıcağını benimle yaşayıp yaşamadığına göre kanaat getiriyordum. Yalnızlık, bilinçle kabul gören ve kanıksanan bir eylem olmaya başladığında gerçek anlamına kavuşuyor.

Biri vardı hayaliyle gözlerimde öylesine net, varlığıyla asla görünmemiş olan biri. "O vardı." Yıllarca varlığına inandığım, ama asla benim başına gelmeyeceğini de kendi yokluğuyla bana ispatlamış olandan bahsediyorum. O kadar çok bekledim ki, bir yerden sonra beklemek anlamını yitirip, yerini "öylesine durmaya" bıraktı. Bir su gibi, toprağa köklerini salan yaşlı bir ağaç gibi...

Öylesine durdum işte. Bir yerden sonra su bulanıklaşır, ağacın kökleri yavaş yavaş zayıflamaya başlar. Eninde sonunda her şeyin kaderidir beklemekten usanmak. Kendileri istemeseler bile zaman usanır, bir yere varmayan arayışlardan, bitip tükenmek bilmeyen yakarışlardan ve ardındaki sonuçsuzlukla "öylesine bekler" biri haline gelenlerden. Bırakır zaman; suyun, insanın, ağacın telaşını, başkalarına gider. Usanmayıp yeni olana da alışabileceğini düşünenlere gider. "O olmazsa "şu" olur, şu da olmazsa "bu" olur" diyenlere, öylesine durmayı akıllarına bile getirmeyecek olanlara. Hep farklı olanı istemeye meyil edebilenlere. Olmayacak olanı oldurabileceklerini düşünerek onlarla yola devam etmeye razı gelenlere gider.

Kabul etmedim. (isyankarlığım işe mi yaradı sonunda) Ya "O" ya da değil. Alışmıştım yalnız olmaya, her hücremde kendi nefesimin bir başınalığını duyumsamaya... Olmayanı oldurmaktansa, zamanın beni terk etmesine razı geldim.

"Öylesine dururken" geldi "O". Belki de gelmemişti. Yanımda bir yerlerde O'da "öylesine beklerken" fark etmemiştik birbirimizi. Zaman aynı şekilde O'nu da terk etmişti belki de. Kim bilebilir ki? Bu saatten sonra bilmek neyi değiştirir? Zamansız bir gezegende aynı nefesi soluyoruz birlikte... O yüzden istiyorum ki hep, sıcağını hissedeyim elimde, gözleri yansısın gözlerime, nefesi değsin nefesime. Beklemenin anlamını yitirdiği, zamanın bile terk edip gittiği iklimimde gülüşüyle ışıldatsın varlığımı mevsimler yaz olsun, nefesi değsin nefesime ruhum baharın serinliğini bulsun.

Bundan sonra yalnızlık bile bizim olsun, ikimizden doğsun...

031010

Işık

2010-08-23T02:50:00.006+03:00

Eve geldim. O kadar çok fotoğraf çektim ki dün, bugün. Takıntılı bir şekilde aynı şeyleri, aynı kareleri farklı şekillerde. Martılar [Martı'yı okuduktan sonra tapmıştım martılara. Sonra herkes onlara aynı nedenle tapmaya başlayınca, sevmedim o kadar fazla], vapurlar ve sonra yine martılar, yine vapurlar. Aynılaşmak, diğerleri gibi olmaya çabalamak zorunda kalmak mı hayat bazıları için? Özel biri değilim, hatta hiçbir bok değilim. Yalnızca nefes alan bir yaşam biçimi olduğunu algılayabilmiş olmak yaşamı devam ettirmek için yeterli bir neden değil. Tabi ölmek için de... Sınırsız gecelerin içine sınırsız yalnızlıklar gömdüm. Orada, burada, ismini bilmediğim sokaklarda, daha önce hiç geçmediğim dakikaların kucağında. Şimdi herkes ölesiye kalabalık geliyor. Her şey. Karelerin içine binlerce "ben" gömdüm, saatler boyunca. Onların bir parçasıydım işte.

Dün saat 01.45 ti ya da tamamaen atıyorum 2.53 de olabilir. Deniz (şehir) manzaralı bir odada gözlerimi kendime açarken, denizi gecenin üzerine örttüm ve kimbilir kaçıncı kez döküldü yattığımız yatağın kenarından dakikalar o eski ahşap zemine. Bir şey istemiyor olmak mıydı her şeyi istemek, sarılmak, korkmak, kaçmak istemek, ait hissetmek isteyip, "siktir ulan buna inanabilir misin ki" demek. İnanmak, sokulmak, üşümek, rüzgarı hissetmek. Susuzluktan öleceğine inanmak mıydı yoksa o otelde, alt katta karanlığın sonundaki bahçede bir dolap dolusu suyun olduğunu bilerek. Musluğa ağzını dayayıp iğrenç pas dolu tadıyla ağzına dolan şebeke suyunu içmek miydi? Neydi hayat, hangi anda başlayıp nerede bitiyordu?

Sabah, esinti, soğuk. Yüksek tavan, eski ahşap kapı, uçuşan perdeler, üşümek. Susuzluk, ağzımda duyumsadığım bu iğrenç pas tadı beni sinirlendiriyor. Biliyorum artık aşağıya inip su alabilirim. Orada şimdi çatal ve bıçak sesleri var. Haşlanmış yumurtalarını yiyen insanlar ve çaylarına şeker atıp karıştıranlar... Sevebilmeye ihtiyacım var. Daha da çok, daha çok. Kendimi yok etmek için bundan daha iyi bir alternatif olmadığını biliyorum. Biri için değişmeye çalışmakla başla, mutlu et, olanı imha et ve gidip lanet bir kağıda lanet imzalar at. Düzenin kölesi ol, inkar et, bahaneler üret. Önce seviş, sonra sevil, ya da tam tersini yap. Sevil ve seviş. Değişen bir şey yok. Duş al, oyun oyna, saçlarını sabunla, havluya sar üşüyen bedenini, hadi durma. İnan! Kimse için ölemeyeceğini bilirken, birinin senin için ölebileceğine inan. Yalan söyle, yalan söylesinler. İnanmış gibi yapma, inan. Dur.

Anları dondur, atlar geliyor, dişleri dökülmüş atlar var. Arkalarında kokuşmuş bok çuvalları taşıyorlar. Yanından geçiyorlar, kırbaçlanıyorlar. Sen onları kırbaçlamaları için para verme. Yürü onların boklarına basarak. Her ağacın altında öpüş, gül hadi gül. İstediğin bu değil miydi, evet. Devam et. Mutlusun bunu biliyorsun. Hadi o halde, orada manzara güzel, dondur anı bas deklanşöre. O adam seni seviyor, sana inanmak istiyor. Sen o adama inanıyorsun, seviyorsun da. Aranızdaki koca farkı gördün mü? Birileri neden sana inanmak istiyor? Sen kendine inanamadığın için mi? Neden?

O ev çok güzel, yaşayabilirsiniz adada. Bu ada olması da şart değil. Ege'ye yerleşirsiniz. Bir meyhane açarsınız. Her gün bir sürü meze yaparsın sen. Deniz ayaklarındadır ya da ayaklarındır deniz, mavi bir yelken olursun sonra, çevirirsin ufka doğru dümenini. İnsanlar gelir, müzik çalar, içerler. Rakı içerler, müzik çalar. Sabaha karşı o küçük eve gider, denizi izlersin uzaktan. Yalnız da değilsindir üstelik şimdi, bir adam vardır yanında... Senden başka her şeyi ardında bırakıp oraya gelmiştir seninle ve sevmektedir seni. Seveceğini söylemektedir, sen de onu sevmektesindir. Güzel, değil mi? Hadi güneşi kucaklayın ve yatağınıza doğru ilerleyin. Sabah oluyor.

Sigara içmek istiyorum deli gibi. Mümkünse bitmesin. Biterse yenisini yakayım. Yürüyoruz. Atlar hala kırbaçlanıyor. Sen olsan kaçardın değil mi? Kıçındaki bok torbasını bırakıp, o kırbacı seni kırbaçlayanın bir yerine monte edip kaçardın. İyi de nereye? Adadasın. Atlar yüzemezler ki. Hem şehirde arabalar var, ezilirsin. Karnın acıktı, bir şeyler yemek zorundasın. Her yer kalabalık. Bulduğun yere otur. Kahvaltı, günün en güzel öğünü. Aç karnına sigaranın da tadı yok aslında. "Haklısın içmeyeyim" Gördün mü, değişebiliyorsun. Çok mutlusun şimdi. Yediğin önünde, yemediğin arkanda oturan yabancıların masasında. Anlat hadi, zor olduğunu ama bunu başarabileceğine inanmak istediğini anlat. Ama o sana inanmıyor sanki. Bakışlarındaki o güvensizliği sil, o bunu hak ediyor.

Neden gitmesini istemiyorsun yanından? Adadaki o evi mi istiyorsun, yoksa değişmek mi istiyorsun artık. Hangisi sensin? O yorgun. Evine gidip ayaklarını uzatmak istiyor. Gitmesini söyle, çünkü o gitmek istiyor. Peki neden hala yanında iki saat sonra. Üç saat sonra... Dört saat sonra, hala. Ne kadar kalabalık vapur, oturacak yer bulduğunuza şükret. Fotoğraf makinesi var. Martılar var, bir sürü vapur var. Gözlerinin önünden geçiyorlar, içlerinde insanlar, uyuyanlar, sarılanlar, öpüşenler var. Sen de onlardansın. Aranızda hiçbir fark yok. Sen onlara baktığında ne görüyorsan, nasıl tiksiniyorsan onlardan, onlar da senden öyle tiksiniyorlar. Bazıları hoşuna gidiyor ama değil mi, belki sen de onların hoşuna gidiyorsundur. Hatta bazıları var ki "hatuna bak, saatlerdir martıların fotoğrafını çekiyor, hiç de sıkılmıyor. Nasıl mutlu gözüküyor? Belli ki seviyor yanındaki o adamı, ama adam da onu seviyor besbelli" diyordur.Ve tabi "karıya bak, durmadan gülüyor. O makineyle benim fotoğrafımı mı çekiyor yoksa" diyerek sana sinirlenen diğerleri... Neden hiçbiri umurunda değil? Öp hadi, bir daha öp, kocaman öp, ateşli öp, çocuk gibi öp. Yine yine yine. Korkmadan öp hadi bir kere de.

Salak kadın, vapurdan inmeyi bile beceremeyendir. Kadıköy'e uzaktan el sallayın. Kabataş'a çoktan yol aldı vapur. Eğlenceli sence bu. Sen bunu seviyorsun değil mi? Beklenmeyeni keşfetmek zorunda kalmayı, Kadıköy'de inmeniz gereken vapurdan inmeyi becerememeyi, Kabataş'a gitmeyi. Bu senin kabahatin olsa bile geberene kadar inkar edip kavga ederek zeytinyağı gibi üste çıkmayı seviyorsun.

Denizin köpükleri ne kadar güzel. Adeta yanıyor güneş denizin üzerinde, sarı, beyaz ve mavinin içinde. Güneş denizdir şimdi ve deniz de güneştir. Isıtır ısıtır ısıtır. Şehir yaşar köpüklerinde denizin, intihar eder renkler bulutların güneşe değdiği yerde. Hadi devam et, yalnız değilsin işte. Burada atlar yok artık, bokları kıçındaki borudan havaya karışan demir yığınları var. Sarı, yeşil, kırmızı, demirden ışıklar ve o ışıkların rengine göre yürüyen ya da bekleyen insanlar. Senin asla onlar gibi olduğuna inanmadığın, ama onların senin kendilerinden hiçbir farkın olmadığına emin olan insanlar... Kırmızı yandı, yürüyebilirsin.

Bırak gitsin adam, yorgun işte, ama neden gitmiyor. Elin çok mu sıcak ısıtıyor musun onu da bırakmak istemiyor elini. Yoksa çok mu güzel öpüyorsun pat diye dudaklarından. Hem sen neden "git" demiyorsun ona? Tekrar denizdesiniz. Nasıl da esiyor rüzgar, nasıl da titriyorsun iliklerine kadar, kış geliyor değil mi? Üşüyeceksin çok, oysa sen nefret edersin bundan. Hadi artık, daha fazla düşünmeyi bırak. Çünkü bir gün bunu yaparken ölüp gideceksin ve neden öldüğünü senden başka hiçkimse bilmiyor olacak. Devam et ulan, devam et işte.

Durdum. Saat 02.41 [bu defa atmıyorum]
Birkaç saat sonra teyze olacağım. Dandik küllüğümde iğrenç kokan sayısız izmarit var ve şu an aynı şarkıyı 2500. defa başa aldım. Daha fazla yazamayacağım. Şimdi bildiğim tek şey; minik yeğenim tüm bunları anlayabilecek yaşa gelirse ve ben o gün hala yaşıyor olursam ona söyleyebileceğim tek bir cümleye sahip olduğumdur:

Kaybedecek hiçbir şeyi olmayan, her şeyi kazanmıştır. Nokta.

[Evet, nokta kelimesi burada teyzesinin bir bok olduğu hissini kuvvetlendirmek için kullanılmıştır ve işte o, bu kelimeyi duyduğu anda teyzesinin gerçekten hiçbir bok olmadığını anlayacaktır.]

Night
230810
0244

Kendine Misafir

2010-05-18T21:50:00.005+03:00

Acaba yarım kalan bir aşk hikayesi mi daha çok canını acıtır insanın, yoksa adının aşk olup olmadığından bile emin olamadığımız o garip kalp çarpıntısı mı? Yaşadıklarımıza, yaşamadıklarımıza ve yaşayamadıklarımıza isimler vermeye çalışırken kendimiz mi yok ediyoruz acaba tüm yaşanılması gerekenleri? Acaba tüm bu "acabaların" yok olduğu zaman, bizim de hayatta olmayacağımız zamana mı denk geliyor?

Büründüğümüz onca rolün arasında hangisi daha çok yansıtıyor içimizdeki gerçek bizi? Yoksa o rollerin toplamından oluşan bir çeşit bin bir surat mıyız hepimiz? Kavramların, senlerin, bizlerin arasında unuttuğumuz o koca "ben" olmadan ne kadar yaklaşabiliriz kendimize?

Yanılsamlar dünyasında gerçek olmak için daha kaç "beni" yok etmek zorundayız? Kolay olan hangisi? Açık olanı karmaşıklaştırmak mı, karmaşıklığı yalınlaştırmak mı? Soru sormak bir şeyleri değiştiriyor olsaydı, birine "beni seviyor musun" demek tahmin ettiğimden daha kolay gelebilirdi. Belki.

Aşk Böcükleri Ayıp Oluyor Ama

2010-04-24T21:29:00.005+03:00

Pık pık pık. Se a se, eko eko. Deneme bir iki falan filan.
Kapı pencere açıp da, tişörtle sokaklara çıkma ve gönül yaylarının gevşeme sezonunun açıldığı şu günlerde; sevgilisiz ve bir başına olan tüm gönül dostlarına hitaben bir blog yazayım dedim. Böyle bahar ayları gelince, insanın içine bir kıpırtılar efendime söyleyeyim fingirdeşme arzuları filan hasıl oluyor ya hani...
Eeee, ne olmuş dediğinizi duyar gibiyim. Ben de onu soruyorum işte, nedir yani bu durumun sebebi? Kışın insanın gözüne batmıyor da neden bahar aylarında sahilde, çay bahçesinde, barda, İstiklal'de orada burada elele, burun buruna gezen çiftlere özeniveriyor böyle insan. İsviçreli bilim adamlarına sesleniyorum. Kaaaardeşim atomu çarpıştırmaya harcayacağınız vaktin binde birini şu bahar aylarında pıt pıt atan, sevgili isteyen, çimlerde uzanıp da böyyyle yaya yaya sevgilisinin dizinde yatayım diyen insanların feryatlarını çözmek için harcasanız, ne olur yani? Artık hap mı icat edersiniz, işte ufak bir operasyonla bu gevşeyen gönül yaylarımızı mı sıkarsınız bilemiyorum ama, vallahi ben ölene kadar duacınız filan olurum yani her koşulda.
Bir de orada burada, metronun yürüyen merdiveninde, Beşiktaş'ın sahilinde, Caddebostan'ın çimlerinde, Adalar'daki o çift kişilik pek romantik pisikletlerde kikir kikir fingir fingir gülüşmek suretiyle sevdiceğine yanaşan pek saygıdeğer "sevgili" arkadaşlarım. Size de iki çift lafım var yani.
"Açı var toku var yahu, insaf edin. Yapmayın etmeyin, imreniyoruz ayıp filan oluyor. Olmuyor yani. "
Ayrıca hemcinslerim sözüm size. Adada çift kişilik pisiklet kiralayıp da arkaya oturup o kocca bayırları çıkarken pedal çevirmeyi bırakıp da kendinizi bu durumdan bihaber zavallı erkek arkadaşınıza taşıttığınızı, görmediğimi sanmayınız. Hahaha.
Oh be söyledim rahatladım. Satırlarıma burada son verirken ne büyüklerimin ellerinden ne de küçüklerimin gözlerinden öperim. Haa, varsa tabi şöyle Brad Pitt, Jeffrey Dean Morgan gibi yakışıklı, ruhu güzel kimseler filan, onlar için opsiyonel karar değişikliklerim olabilir. Sevgiler, saygılar.

Sobe

2010-04-09T17:56:00.001+03:00

Zaten her şey biraz fazla kişisel.

Var olmanın yok olma telaşına değdiği sakin bir zamanın içindeyim.
Ardımda biriktirdiğim tortuların griliğinde bir adım ileri, bir adım geri yerimde sayıyorum.
Her defasında biraz daha eksildiğimi görerek, ama bunu asla kabul etmeyerek bekliyorum.
Karanlık düşünceler geçiyor aklımdan, içimdeki diğerine çarpıp parçalarıma bölünüyorum. An donuyor.
Yazacağım geliyor günlerdir, kendime bile yazamıyorum içimdeki sesleri.

Aşka dair söylenecek sözler olmadı hiçbir zaman gerçekte. Aşk dünyanın en büyük aldatmacasıydı. Yan yana geldiklerinde ne kadar birbirlerine yakışsalar da, yaşamaya gelince hep diğerlerini yok eden üç küçük harf.

Kendimi bıraktım bu defa. İçkide boğulsam, sigaraya sığınsam, tavanları üzerime bir yorgan gibi çekip uyumaya çalışsam faydasız. Akıntıdayım, yalnız. İki duranlı bir denklemde sonsuz soru işaretleri yarattım. Akıntıdayım... Kendime tutunmaktan başka bir çare göremiyorum, daha çabuk batmak için.

Doğru olan hiçbir cevap, şimdi doğru soruyu bulmamı sağlamayacak.
Bir bir düğümlenirken kelimeler boğazımın kıyısında, aklıma bir cümle geliyor.
Değiştiriyorum.
Aşk hakkında diyecek bir sözüm yok.
Üç nokta yan yana gelince, biri mutlaka dışarıda kalıyor.

190210

1442

İkinci Tekil

2010-03-13T18:30:00.001+02:00

Yüzünüzdeki ifadesizliklerden doğuyorum hayata. Çoğaldıkça eksilişlerimiz, bütünlerken bölünmelerimiz bile aynı... Farklı rollere bürünmeye çalışmak, sadece algılarımızın bize geçtiği ufak birer kıyak. Kimileri düşünmemeyi seçer, kimileri düşünüp düşünüp bir sonuca varamamayı. Benim hangisini seçtiğim sizi hiç ilgilendirmez. Beni de ilgilendirmediği gibi.

Yazdığım hikayelerdeki adamlar ve kadınlar öylesine gerçekler ki, o yüzden bu kadar inandırıcı oluyorlar. Geçmişlerinin tortularından biçtikleri maskeleri, en az güldüklerinde gözlerinin etrafında beliren kırışıklıklar kadar gerçek.
Hakkımda bildiklerinizden bir fazlasını biliyorum. Dışarıdan kendime bakabiliyor olsaydım da farklı biri olmazdım. Size dışarıdan bakmamın sizi farklılaştırmadığı gibi. Bu yazı hiçbir şeyi anlatmıyor. Aşk yok, tutku yok, sevgi, nefret... İnsana dair şeyleri anlatamayacak kadar uzağım kendime ve elbette sizlere de.
Neyi anlatayım aşkla ilgili? Olmadığını söylesem kendimle atışırım, olduğunu söylesem sizinle. Tıpkı olduğunu söylesem kendimle, olmadığını söylesem yine sizinle atışacağım gibi. Tutku mu? Arzularımızın süslenip püslenip görücüye çıkmış hali çok zaman. Nesinden bahsedeyim? Diğerini arzularken aslında daha da çok kendimizi arzuladığımızdan mı, bir bedeni özlerken tek beklentimizin kendimize biraz daha yaklaşmak olduğundan mı?

Keskin ifadelerim sıktı mı yoksa sizi? Boşverin gitsin. Ben öyle yapıyorum çünkü. Doluya koysan almıyor, boşa koysan dolmuyor nasıl olsa. İnandıklarımı ve inanmadıklarımı; keskin cümlelerle anlatmaktansa, yuvarlak cümlelerime keskin ifadeler katıyor olmam, ne benim ne de sizlerin suçu... (Aslında bu bir suç değil.)
Bir şeyi gerçekten bilecek olmanızı isteseydim eğer, sadece kelime oyunlarınızın ya da kaçışlarınızın bana ne kadar sıradan göründüğünü bilmenizi isterdim. Ama yazık ki, kendimi kendime anlatmaya gerek duymadığım bir hayatta, bunu bilmenizin de hiçbir anlamı yok.
Benim için siz de, en az benim kadar yoksunuz.

İnsan, garip bir şey. Verdiği kadar almayı arzularken, asla aldığı kadarını vermek istemeyen.
Verdiğimi sandıklarınız olabilir, ben öyle algılamanızı istediğim için. Bilmenize gerek yok, ben yine de söyleyeyim. Beni mutlu etme olasılığınız, hayal kırıklığına uğratabilme olasılığınızla eşdeğer. O yüzden, sizden bir şeyler almıyorum.

İlerlediğinizi sandığınız yaşam, sürekli kendi etrafınızda döndüğünüz bir oyunun adı. Başınız dönmeye başladığında görüntüler ve yollar değişiyor sanıyorsunuz. Ben sonucu bildiğimden düşünmemeyi seçiyorum. Sizse her defasında farklı bir sonuç bekleyerek düşünmeyi...

Dediğim gibi, hakkımda bildiklerinizden bir fazlasını biliyorum. Yine de ne olduğunu söylemeyeceğim. Biliyorum ki; onu da size söylersem, sizden tek bir farkım kalmaz. O yüzden sayfalar boyu anlatırken, aslında ben hep susuyorum.

Şimdi; gökten hemen üç elma düşsün, benden uzak dursun ve hepsi sizin olsun.

060310
1235

Sayıklamalar

2010-01-16T12:21:00.008+02:00

Ben de istemezdim ki böyle olmasını hiçbir şeyin. Kaybettiklerini geri dönüşüm kutusunda toplamıyor hayat ne yazık ki. Gidenler ne hikmetse hep ctrl+del ile birlikte, yok oluyorlar sonsuzluğunda hayatın.
Birkaç gündür kötü, cidden son derece kötü hissediyorum. Olduramadığım, olmayan bir işim, olduramadığım adamlar, olduramadığım eğlenceli sarhoş olma girişimlerim ve tabi en berbatı da birkaç yüz parçaya ayrılmış beynimle birlikte mavi ekran verdik. Format atmaktan yalama olmuş bir bünyeye sahibim sanırım. Acaba yeni bir ram iş görür mü? Sanmam.
"Arada sırada herkese oluyor böyle şeyler" diyenler var etrafımda. Elbette ben de biliyorum arada sırada herkes kendini kötü hisseder, hayatta kimsenin işleri yolunda gitmez her zaman... İyi de bu bunu düşünerek mutlu mu olmam gerekiyor?
"Uppps Işıl bunalımdasın ama, bak x kişisi de bunalımda, hatta y kişisi intiharın eşiğindeymiş" diyerek çıkmam mı gerekiyor oradan? Mutlu mu olmam gerekiyor?
Çok sıkılıyorum, çok daralıyorum. Bugün ve dün hatta ondan önceki gün İstanbul'u terk etme kararı vermemin sanırım 5876876. tekrarıydı. Karar vermek güzel de hala ve inatla neden hayata geçirme aşamasına varamadığımı düşünüp sinirleniyorum kendime.
Çok çok fena küfür edesim var. Küfürlerimin arkasında durabilmek için erkek olsaydım keşke diye saçma sapan fikirlerle boğuşurken buluyorum kendimi. Erkek olsam yapacağım sanki ya her şeyi, her küfür ettiğim zat ı muhteremi. Saçmalık işte benimkisi de...
Winamp aynı şarkıyı döndürüp duruyor. Winamp aynı şarkıyı döndürürken dünya da boş durmuyor, o da onunla birlikte dönüp duruyor tabi. Sonra bakıyorum akrep ve yelkovan da dönüyor, bunlara bağlı olarak. Bir benim kafam dönüp dolaşıp da yerine gelmiyor. Saçma sapan senaryolar kurgularken buluyorum kendimi...
Ani yok olma planları, krematoryuma kadar vardırıyorum işi de. Sonra kendime sinirlenmeye başlıyorum yavaştan, böylesine gereksiz şeyler düşündüğüm için.
"Aklımı şuralarda bir yerlere koymuştum, uzatıverin bir zahmet."
Çilekli yoğurtlu Milka yiyeyim belki kendime gelirim diyorum da nerdeee.. Çikolata mı beni yiyor ben mi onu yiyorum, onu bile anlamayacak bir vaziyetteyim.
Birileri bik bik bik kafamda, "sen yapıyorsun" deyip çekip gidiyor. Ve ben başlıyorum nereden yanlış yapmaya başladığımı düşünmeye. Aynı tekrarlar, farklı sonuçlar doğurmuyor. Şöyle iki sene filan yatıp uyusam diyorum, ama ben uyumayı da sevmem ki çok. Pfff.
Üzerimde resmen bir deli gömleği varmış gibi hissediyorum birkaç zamandır. Görünmeyen bir deli gömleği. Elimi kolumu ve hatta aklımı da bağlayan. Dünyanın bütün gözyaşları boğazımda düğümlenmiş ama asla ilerlemiyorlarmış gibi. Gibi gibi gibi...
"Şuralarda bir yerde bir selpak olacaktı. Hah.. Lütfen onu bana uzatmayın. Keza, ne ıslanmakta olan bir yanağım, ne de akmakta olan bir burnum var."
İç seslerim, dış seslerime karışıyor, oradan kalemime bulaşıyor ve son noktada kooocaman bir suskunluk olarak yaşam haneme yazılıyor. Ya, sanırım resmen kötüyüm. Offf.
Sonra kendimle dalga geçmeye filan başlıyorum. Evet resmen yapıyorum bunu, kendimi oturtup dandik bir iskemleye başlıyorum iyi polis, kötü polis diyaloglarına. Sonuç mu? Bir sonucu olmuş olsa elbet şu an ya yüzyıllardır tekrarlanan gitme planlarımı gerçekleştiriyor olurdum, ya da ne bileyim krematoryum filan araştırıyor olurdum.
"Hah, evet. Dante mi dediniz? Cennet var, Cehennem var. Diğeri hmmm, diğeri Araf... Evet evet Araf olacak."
Gregor Samsa'dan hallice bir zamanın içindeyim, henüz sanırım o kadar kocaman bir süpürge yok evde, oradan yırtıyorum. Daha önce de hissettin hatun sen bunları demeye başlıyorum sonra kendime... Evet biliyorum diyorum sonra. Mesele de bu ya. Artık bu tekrarlardan sıkıldığımı fark ediyorum.
Şöyle bir bakıyorum. Her şeyi anlamsız şekilde manik ve major bir hale getiriyorum. Ve elbette bunu asla bilinçli yapmıyorum. Sevgi pıtırcığı modunda "Her şey çok güzel olacak ulennn" nidaları atarken, buna gerçekten de inanıyorum aslında. Ama mesele şu ki "Ulan ne bok var sanki, yaşayınca ne oluyor, siktir et be kızım" diye düşünürken de inanıyorum söylediklerime.
"Hayır, kesinlikle antidepresan kullanmayı düşünmüyorum. Sevmedim, sevmem, sevmeyeceğim. Ayrıca bu mesele kesinlikle doktorluk değil. Evet buna eminim. Teşekkürler."
Çok sarhoş olmak istiyorum bir de bu ara. Aman ne sarhoşluk ne sarhoşluk. Ama işin aslı şu ki sarhoş olup uzunca bir süre sarhoş kalmak istiyorum. Ha bir de midem bulanmayacak. İçki bazen dokunuyor bana. Böyle bir imkan yok biliyorum. Belki de bu yüzden istiyorum. Ne bileyim...
Bazen hiçbir şeyim yokmuş gibi davranırken açıkçası ben de inanmıyor değilim kendime. Sanırım bir tek bu konuda son derece başarılı bir grafik çiziyorum.
Bla bla bla.... Kelimeler asla tükenmiyorlar zaten "tek başına" bir hayatın içinde. Onlar da olmasa...
"İyi günler. Emanet bürosu değil mi? Yanlış gelmeyeyim bir de. Heh, ne kadar süreceğini bilmiyorum şunu, şu beynimi bir süreliğine emanete bırakmak istiyorum. Bir ara gelir alırım diye tahmin ediyorum. Teşekkürler."

Yaz(dır)an

2010-01-13T04:55:00.003+02:00

Bir

Düş(ün) benimle, kaybolurken gecelerin içinde...
Son(suzluk) nerede başlar nerede biter bu hikayede?
İnan(ma)dığımız dokunuşların tebessümünde
Kaç(ar) benden karanlık, dokunmadan sessizliğime.

İki

Tek(in) değil yalnızlıklarımız kelimelerin gölgesinde
Yol(culuk)lar var biliyorum bitmediler ikimiz için de
Sor(g)u yok saatlerin durduğu gecelerin içinde
Sus(a) şimdi sadece bana, değmemişiz gibi hiç birbirimize...

130110
0414

Dört

2010-01-04T16:41:00.001+02:00

Karıştık mı?

Birinci tekillerden, üçüncü tekillere varan yollar, birinci çoğullarla sevişmek isterlerken bir sigara yakarsın ve aradaki tüm bağları sigaranın zayıf aleviyle yakarak yok edersin.

Birinci tekil ben üçüncü tekil o

Denklemlerden o kadar bıkkınız ki, 2 ile 2 yi toplamak bile zor.

Benler mahkum sen olarak kalmaya...
Olar mecbur üçüncü tekil şahıs formuna...
Bize varan yollar zaten yakıldılar kimbilir hangi onların kucağında...

Ben kendimden korkarken,
O tüm bu olanlara anlam veremez. Vermesi beklenir mi bilinmez.
Biz ise sadece saatlerden dakikalar çalarız, onlardan arta kalanları buluruz belki diye... Bir an biz oluruz da, olmasına...

Öldürmek için kendimizi bir daha. Bir daha...

Sonra.
Sonra saat çalar...

Ve, ikiyle ikiyi toplarsan dört yapar.

Bu kadar.
030110

Kime Sorsan Evinde Bir Oda Eksik

2009-12-25T10:51:00.004+02:00

Rengarek bir dünyanın, renksiz slüetleriyiz çok zaman hepimiz. Ne kadar istesek de ulaşamayan gökkuşağının eşsiz, hayat veren ışıltısına... Gitmek için milyonlarca yol varken uzaklara, tek bir yön bile tayin edemiyoruz çıkabilmek için henüz yola. Neden?

Yollar çok onun için mi gitmeye? Yoksa pusulalarımız yönlerini mi şaşırmış bunca kalabalığın içinde? Bilinmez...

Yorgunuz hepimiz farklı nedenlerden. Kimi aşktan, kimi ailesinden, kimi işinden, kimi işsizliğinden, kimi hayatın yoran(!) işlevselliğinden, kimi yetersiz işlevsellikten.

Herkes kendince kusursuz bir dünyanın özlemi içerisinde, söylenip duruyor sadece.
Arabam var ama, daha iyisi neden yok?
İşim güzel ama neden maaşım daha fazla değil.
Onu seviyorum ama daha fazla da sevebilirdim. vs

Arzular bitip tükenmek bilmiyor. Hal böyle olunca da, hayal kırıklıkları hemen herkesin hayat biçimi haline geliyor.

Hayat herkesi yoruyor, herkes bunu kabul ediyor. Ama nedense bunu kabul etmekle birlikte hemen herkes yine de en çok kendisinin yorulduğunu düşünüyor.

Eskiden de böyle miydi bilemiyorum ama (aslında tahmin etmek güç değil), şimdi şimdi daha iyi anlıyorum Özdemir Asaf''ın "Kime sorsan evinde bir oda eksik" derken ne demek istediğini.

Bitti.

Bağyan sanatçı mı?(Bir Otostopçunun Günlüğü)

2009-12-24T01:47:00.006+02:00

Hava buz gibi. Saat sabahın 4 ü. Barı kapatmışız güç bela. (Malum öğrencilikten arta kalan zamanlarda çalışmak durumundayız.. Eee bunun için en uygun yer neresi olabilir peki? Müzik, alkol, eğlence.. Evet kesinlikle doğru yanıt.. Bar ) Atlamışız müzisyenlerin arabaya. Eve bırakacaklar sözde. İstikamet Lara…

Peki o çocuk okur mu? Okumazzzz.Okumadı da.

Gitarist:

-Olm Kaleiçi'nde birer bira içelim mi?

Koro halinde:

-Oluuurrr.

Hatun kişi hayattan bezmiş. Eve gidecek, uyuyacak, sabah 8 de uyanıp, 9 da dükkan açacak.

-Ya olm biz yorgunuz boşverin hadi gidelim.

-Ya bi bira be kızımm. Hadi ya.

Ortama sevgili kontenjanından müdahil Bay K. :

-Yok yaa. Çok yorgunuz biz. Siz takılın bari. Biz gideriz bir şekilde artık.

-Eyvallah o zaman.

10 dakika sonra...

Evvveettt. Hop 1 2 3 Başparmaklar havaya… (“Peki neden otostop” dediğinizi duyar gibiyim. Hemen izah edeyim. Olayın yaşandığı şehir, ülkemizde tatilin başkenti olarak nitelendirebileceğimiz Antalya.. Haliyle taksi fiyatları da cep değil, ciğer yakıyor. Eee ne yapmalı o halde.. Tabi ki her parasız öğrencinin yapacağı gibi otostop çekmeli..)

-Duracak ya.

-Yok canım baktı devam ediyor adamlar.

-Yok yok durdu bak.

Arabaya binilir. Önde izbandut gibi 2 adet, arkada 1 adet adam.

-İyi akşamlar gençler.

Hatunda çıt yok.

Sevgili:

-İyi akşamlar abi.

-Nereye gidiyorsunuz bu saatte?

-Hiç abi işten çıktık da eve gidiyoruz.

-Ne işi ki?

İç ses susmaz tabi: Cehennemin dibine gidiyoruz.Sanane be adam!!

Sevgili Bay K. sakin:

-Abi barda çalışıyoruz da biz, barı kapattık eve gidiyoruz.

-Heeeeeeeeee!!

Öndeki adam ağır haraketlerle arkaya doğru çevirir başını.

-Heeeeeeeeee!! Bağyannn sanatçı o halde..

(Yani bir bıyığı yok.O da olsa bi de onu bursa tam olacak.)

-Yok abi benim kız arkadaşım o.

İç ses arka nahiyesini yırtmakta şimdi:Elveda dünyaaaa.Bu adamlar bu gece bizi harbi ….(Gerisini sayın okuyucuların hayal gücüne bırakıyorum)

Evet hayatım gözlerimin önünden tıpkı bir film şeridi gibi geçmekte.Fonda Nuri Alço, Tecavüzcü Coşkun ikilisi… Nihahha sesleri kulaklarımda çınlamakta.. Kabus mu lan bu?!!!!! Eşhedü enlaaaaaaaaa

3 dakika sessizlik.

-Bi şarkı söyle be bağyann.

-Ama abi o şarkıcı değil ama.

-Heeeeeee!!!

-O zaman biz ... Otel'e gidiyoruz. Siz de gelin ha?

(Bu arada adamın bahsettiği otelin gece alemleri(!) konusunda pek bilinen, pek meşhur(!) bir otel olduğunu da belirtmeden geçemeyeceğim.)

Allahım sana geliyorum. Huzuruna böyle mi erecektim?

-Abi yok bizim sabah erkenden işe gitmemiz lazım. Sağol abi.

-Deme ya. Gelin gelin yok bırakmayız.

-Yok abi hem biz geldik evin oraya. İnelim abi biz.

Gelecekten haber mi alıyorum? Erdim mi?

3 gün sonraki gazete manşetlerini görür gibiyim.

Şehir eşkıyaları yakalandı!!! Bar çıkışı iki sevgiliyi kaçıran sapıklar.. falan filan...

15 saniye sonra:

-İyi madem.Bizde teklif var ısrar yok.

Ve araba isteksizce sağa çekilir…

…10 dakika sonra:

Hop 1 2 3 Başparmaklar havaya…

Eeee Malumm. Sabah 9 da iş var yarım saat uyku her şeye değer.
Değil mi ama?

Not: Bu yazı Blog Dergisi http://www.blogdergisi.com/ Kasım sayısında da yer almıştır.

Kadınlar mı Uzaydan, Adamlar mı Dünyadan?

2009-12-23T04:49:00.013+02:00

Yaşadıkça, okudukça, konuştukça görüyorum ki tüm kadın ve erkeklerin ortak bir problemleri var. Etrafımdaki kadın erkek herkes karşı cinsini anlayamamak derdinden muzdarip, konuşuyor da konuşuyor.

Erkekler kadınların ne istediklerini bilememekten kadınlarsa, erkeklerin yavanlığından, saçma sapan zevklerinden ve anlayışsızlıklarından dem vuruyor. Hal böyle olunca da herkes karşı cinsini suçlamayı seçerek pek güzel bir şekilde işin içinden çıkıveriyor. Şimdi ben de klavyemden geldiğince aramızdaki bu aşılamayan uçurumların nedenlerinin neler olduğunu yazayım bari dedim. Benimkisi tamamen malumun ilanı vaziyetidir ki, yazacaklarımın ne bana ne de okuyanlara teoride yardımcı olsa da pratikte bir faydası olmayacağını
söylemeyi de vazife bilirim. Eveeet. Şimdi:

Neden erkeklerin gözünde kadınlar 276 bilinmeyenli bir denklem olmaktan öteye gidemeyen varlıklar?
Konuyu açmadan önce bir soru daha sormakta fayda var.

Erkekler neleri sever?
Araba, kadın, futbol, seks, pek çoğu için yemek, alkol, eğlence. İşte bence kadın erkek meselelerinin kadınlar tarafından koptuğu nokta da tam burası.

Şöyle ki; Erkekler, stres atmak için top oynar/izler, rahatlamak için sevişir, tamamen psikolojik durumlarından destek alarak ama aslında fizyolojik olarak doymak için yemek yer, sırf sesleri hoşlarına gittiği için saatlerce internette klasik arabalarla ilgili video izleyebilirler.
Kısacası, erkekler önce kendileri için yaşarlarken, kadınlara da hayattaki önceliklerinin arasında yer verirler.(ki bir noktadan sonra, hayatlarındaki önceliklerinin yanında sunulmuş birer ek paket olur kadınlar erkekler için. Çok mu insafsızca bir yaklaşım? O halde birileri bana aşağıda yazacaklarımın yanlış olduklarını söyleyiversin bir zahmet.)
Taksim'de maç izleyeceği bir gece, maç saatinde karısının/sevgilisinin en seksi iç çamaşırlarıyla yatak odalarında onu beklediğini söyleyecek olun, muhtemelen maç bitiminde orada olmayı, o an o kadının yanına ışınlanmaya tercih edecektir. Ya da bunu söylemek son derece absürd olsa da pek çoğu 74 model kalasik bir otomobille bir saatlik gezinti yapmayı, hoşlandığı kadınla yiyeceği romantik bir akşam yemeğine tercih eder.E hal böyle olunca ve kendi hayatlarındaki dengeleri bu şekilde kurunca, bir kadının adam derbi maçı izlerken ve hatta hakem bariz penaltı noktasında takımının penaltısını yemişken, kocasına/sevgilisine dönüp de "Ayyy Kemaaaal, tırnağım kırıllldıııı" demesi, elbette hemen her 100 erkekten 110 tanesinde o kadının uzaydan gelmiş olduğu düşüncesinin oluşmasına neden olur.

Peki erkekler ne ister?
Çok basit, çok kısa. Güzel kadın ister. İnanmıyor musunuz? O halde çevrenizdeki erkeklere samimi bir cevap vermelerini rica ederek şöyle bir soru sorun, ne demek istediğimi anlayacaksınız. Sorumuz son derece basit.
Fıstık (onların tabiri ile cillop gibi) bir kadın mı yoksa ortalama güzellikte ama kafası zehir gibi çalışan bir kadını mı tercih edersin? Alacağınız yanıt çoğunlukla cillop gibi kadın olacaktır. (Bazı erkekler, soruyu yönelten kişi hoşlandığı kadınsa onu etkilemek için "akıllı kadın" yanıtını verebilir. Israrla tekrar sorunuz soruyu :)
Neden mi? Nedeni çok basit. Erkek; futbol, araba, teknoloji konuşmak isterken, kadın; romantik akşam yemeklerinden, sonbahar/kış modasından, Ayşe'nin kocasının ona aldığı tek taştan konuşmak
ister. E böyle olunca da çok bilen kadının çok da fazla anlamı kalmaz. Erkekler de madem öyle o zaman cillop gibi hatunu alırım, başım ağrısa da gözüm gönlüm açılır hiç olmazsa der.
Şimdi diyeceksiniz ki, akıllı bir kadın da tüm bu konulardan anlayabilir. Elbette anlayabilir, hatta en az bir erkek kadar da hakim olabilir. Ama asıl mesele şu ki, erkek neden futbolu arkadaşları ile bağıra, çağıra tribünde maç izlerken konuşmasın? Ya da dışarıda biralarını hüpletip v8 motor yeni çıkan arabaları arkadaşları dururken neden bir kadınla konuşsun? Hadi konuşur da, nereye kadar konuşur? Zor işler tabi.
Durumlar böyle olunca da erkeklerin neden böyle olduklarını fazla sorgulamamak gerekir tabi...
Tüm bu anlatılanlar çoğu erkeğin gözünde sıkıcı, yorucu hayatlarında nefes aldıkları kaçış noktaları...

Erkeklerin cephesinde hal böyle iken peki kadınlar bu hikayenin neresinde duruyorlar?
Şimdi kısaca kadınların ilgi alanlarına bakalım. Giysi, alışveriş, kuaför, magazin, kozmetik. Evet erkeklerden tamamiyle farklı, tamamen uzak... Ve işin tuhaf tarafı erkekler, az önce saydığım tüm her şeyi (Futbol, arabalar vs) kendilerini mutlu kılmak için yaparlarken, kadınların çoğu tüm bu konularla aslında kendilerinden de çok erkekleri etkilemek için ilgileniyorlar. Yani kadınları erkeklerden ayıran en önemli konu da bu noktada ortaya çıkıyor.
Kadın beğenilmek, arzulanmak ve ilgi görmek istiyor. Ve kozmetik, ayakkabılar, kuaför bu yüzden onların en önemli ilgi alanı haline geliyor.
Her ne kadar öyle gözükmese de kadın-erkek ilişkilerinde "seçen" taraf kadın olduğu için, içgüdüsel olarak her daim bakımlı, her daim güzel ve etkileyici gözükmesi gerektiğini düşünüyor. Güzel olmalı ki, "güzel" arayan erkeklerin ilgisini çekebilsin, bakımlı olmalı ki daha çok erkeğin tercih etmek isteyeceği kadın olarak, o adamların arasından kendi arzuladığını "seçebilsin".

Peki sonra ne mi oluyor?
Kadın, saçlarını boyatmak için kuaförde geçirdiği 5 saatin ardından, akşam yorgun argın eve gelen kocasından/sevgilisinden iltifat beklerken, adam "eee ne yiyeceğiz" dediğinde o adamın ruhsuz, duygusuz ve ilgisiz bir odun olduğunu düşünmeye başlıyor.

Peki kadınlar ne isterler?
Bunun yanıtı da aslında son derece basit. Kadınlar güç ister. Neden mi? Erkeklere sorduğumuz sorunun farklı bir versiyonunu kadınlar için de yöneltelim. Dünyanın en yakışıklı ama en kendini bilmez erkeğini mi yoksa işi, gücü, mevkisi iyi, akıllı ve ortalama yakışıklılıkta erkeğini mi istersin? Çoğu kadının vereceği cevap da ikincisini tercih edeceği yönünde olacaktır. Çünkü hemen her kadın hiçbir erkeğin gerçek anlamda kendilerini anlamayacağını bilir.(Çünkü kendileri de ne kadar anladıklarını söyleseler de, erkekleri anlamamaktadırlar.) Hal böyle olunca da, yani her iki erkek de onun istediği kadar romantik, onun istediği kadar anlayışlı ve ilgili olamayacağından, en azından kadınların tabiri ile "kaya gibi" olan güçlü ve görece akıllı erkek tercih edilen kişi olacaktır. Tabi nasıl erkekleri değiştirmeye çalışmak abes ise, bu noktada kadınları eleştirmek de bir o kadar anlamsız olacaktır.

Sonuç olarak geldiğimiz noktada, erkek "güzel" derken, kadın tam tersi bir şekilde "akıl ve güç" demektedir. Ve muhtemelen dünya döndükçe de bu böyle devam edecektir.
Eee böyle taban tabana zıt bakış açılarına sahip iki ayrı cinsin birbirlerini anlamakta bu kadar zorlanmalarına da şaşmamak gerekiyor tabi. Hayat böyle. Ne erkekler kısa es lerinden vazgeçebiliyor, ne de kadınlar en doğru adamı seçme sevdasından. O yüzden ne kadar sorgulanırsa sorgulansın asla içinden çıkılamayan bir konu olarak kalmaya devam ediyor kadın ve erkeğin ilişkisi.

Sonra da sabahın bir körü hatunun biri oturup azönce anlatılanları düşünmeye başlıyor ki, sanırım ona da işte hep bu yüzden ancak bunları kaleme almak kalıyor.

Beni Sopalamak İsteyen Adamlar ve Kandırıkçı Hollywood Filmleri İlişkisi

2009-12-15T15:38:00.014+02:00

Bazen pisliğin teki olduğumu düşünmüyor değilim. Ama haklı gerekçelerim olduğunu da düşünüyorum hemen akabinde...
Erkek arkadaşlarımın hemen hepsi beni dövmek istediklerini söylediler, söylüyorlar, muhtemelen de söylemeye devam edecekler. (Hayır asla kimseden sopa yemedim) Ve bunu açık açık yüzüme söyleyebilecek kadar da dandikler. Hahahah.
Neyse... Mesele kesinlikle bu değil. Mesele de yok ya, mesele diyerek önemli bir şeyden bahsedeceğim izlenimi yaratmak istiyorum. Pisliğin teki olduğumu söylemiştim değil mi?

Önce beklentiler vardı... Sonsuz aşk beklentisi, sonsuz bağlılık hedesi ve sonsuz sevgi hödösü... Saygı boku ve tabi ki biraz da tutku püsürü... Sonra baktım ki hayat aslında pek de böyle işlemiyor. Yani aşklar bir gecede bir kadının ya da adamın kollarında vücut değiştiriyor, bağlılıklar dandik bir internet bağlantısı gibi en olmadık yerde hata veriyor, sonsuz sevgi denilen zımbırtı da külliyen Hollywood filmlerinin biraz daha fazla gişe yapmaları için yazılmış filmlerinden ibaret, koskocaman yıldızlı, simli senaryolar halinde sadece sinemalarda karşımıza çıkıyor...(ki tek amaçlarının prezervatif sektörünü canlı tutmak olduğu konusunda ciddi şüpheler taşımaktayım) "Eeee yani?" diyorum haklı olarak.

En şahane aşk filmlerine bakıyorum, hepsi kavuşamayan genç, gayet güzel kadın ve gayet cool, yakışıklı kusursuz erkek ikilisi arasında... Hep bir atraksiyonlar efendime söyleyeyim yanlış anlaşılmalar, yok "sevdim seni ama sen ne yaptın gittin Joe'yla seviştin" replikleri. Kadın diyor; "ya sen ne yaptın? gözlerimin içine baka baka gittin Lisa'ya kur yaptın. Ben de Joe ile o yüzden yattım" falan filan. Herkes herkesle birlikte, sonra en bi güzel kadınla, en bi yakışıklı adam "mutlu son" kısmında elele, kol kola. Millet de ağzı açık ayran budalası gibi sırıtarak, "aşık olmalıyım hemen" diyerek sinemadan çıkmakta, sevgilisine daha sıkı sarılmakta... Film mutlu sonla bitti ya kimse 3-5 ay sonra o kadar tutkuyla öle gebere birbirlerine kavuşmayı bekleyen hatunla adamın ne vaziyette olduklarını düşünmüyor.

Hiçbiri O kadar atraksiyondan sonra içine girdikleri normal hayatın nasıl adamı tv karşısında bira içip maç seyreden bir angut, hatunu da kadın arkadaşlarıyla sıtarbaksta kahve içip kocasını/sevgilisini çekiştiren bir moron haline getirdiğini aklının ucuna bile getirmiyor. Bir adım sonrası evde tv karşısında böğüren adamın dışarıdaki cillop gibi hatunların karşısındaki centilmen tavırları, kadınınsa "heyecanımı kaybettim ulen" nidalarıyla keke, böreğe, çikolataya sarması oluyor. Ama sinemadan çıkarken ya da yeni tanışma, sevgi pıtırcığı olma hallerinde evde şarap eşliğinde izlenilen romantik aşk filmleri seansları sırasında özellikle kadınlar asla bu gerçekliği akıllarının ucuna dahi getirmiyorlar. Ulen diyorum "hayat size güzel". Sonra da "sanane" diyorum tabi kendi kendime. O ayrı.

Velhasıl kelam zor işler tabi bunlar. O yüzden akıllı aşk filmi senaristleri, yapımcıları, yönetmenleri hepsi kavuşamayan iki süper kahraman hikayesi ekseninde voleyi vurup, şahane kadın, kız, kumar, uyuşturucu dörtgenlerinde hayatlarını yaşayıp, telefon açan menejerlerinden banka hesaplarındaki dolar
miktarını öğrenirken, yurdum kezbanı, kamili de daha sıkı tutuyorlar birbirlerinin ellerini. (Bari prezervatif kullansalar.) hahahah Yine de aşk güzel şey tabi. Ona bir diyecek yok.

Kadın ve erkeğin o kadar farklı çalışıyor ki kafası, en özgür kadın tribinde takılan 100 kadından 90 ı ve her ev kızı tribinde takılan 100 hatundan 100 ü o duygusal filmden sonra giyeceği olası gelinliğin rengini, adamla yaşayacağı semti düşünüyor. Aynı anda adam ise, hatunun rahatlık ve özgürlük anlayışından yola çıkarak ne kadarlık bir süre içinde o hatunla yatakta olabileceğini hesaplıyor. Kadın filmdeki kavuşma halini düşünerek, romantik hezeyanlar içinde düşler aleminde gezinirken, adam ise "ulen nasıl da hem Lisa'yla hem Susan'la yattı ibne, ne sahneydi ama" diye iç geçirirken, gözlerini dikmiş onu izleyen
hatuna bakarak "evet bebeğim çok güzeldi, çok duygulandım, ben de seni seviyorum" diyor...

Falan filan. Hayat zaten böyle bir şey. Sonuç da kaçınılmaz olarak 3-5 sene sonra "Acı yok Rocky" diye ayağında siyah çorapları, üzerinde beyaz atleti ile reklam aralarında zap yaparak telegol, gol bilmem nesi, lig zımbırtısı programlarını açan adam ile ağlamaklı ses tonuyla en yakın hatun arkadaşına "Eskiden romantik şeyler yaşardık biz ama, filmler, şaraplar... Sanırım heyecanı yitirdik birbirimize karşı" diyen kadının hikayesine dönüyor.

Yapacak bir şey yok. Sonuç olarak dünya böyle işliyor. Ve ben neden bu adamların beni dövmek istediklerini o zaman daha iyi anlıyorum. İnanıyor -muş gibi yaşamaktansa direkt olarak "siz böylesiniz" diyorum. Buna bağlı olarak adamların elindeki pek gizli şarap, dvd, romantizm açılımlarını yok sayarak "ulen açık ol canımı ye" dediğim için de önce sopalanmak istenen hatun, ardından gecenin bir yarısı "Işıl ya çok yalnızım ben, konuşmaya ihtiyacım var" denilen zat ı muhterem oluyorum. Haaa mutlu muyum? Tartışılır. Mutsuz muyum? Tartışılır. Neyse ne!! İçimden sadece "hadi ulen" demek geliyor o zamanlar ama, ben de hümanist bir insanım. "Hadi gel iki bira içelim, derdin ne, söyle" diyorum. hahah
Sonra da "şimdi burada pislik kim oluyor?" diye düşünmeden duramıyorum tabi... Hollywood mu, erkekler mi, kadınlar mı, yoksa ben mi? Düşünüyorum...Düşünüyorum... Yanıtını bulamayınca da sigara içmeye gidiyorum. İşte böyle.

Sevgiler, sövgüler.

Çakmak ya da Çakmamak

2009-12-08T16:37:00.019+02:00

Bence kesinlikle çakmak.
Düşünüyorum da, bir kadının hayatında kırmızı ruju ne kadar önemli ise, sosyal statüsü, işi gücü, mevkisi ne olursa olsun bir erkek için çakmağın hayatındaki yeri de, hiç kuşkusuz o kadar önemli.
Şöyle iki biran var, açacağın yok. İşte sana tek işlevli ama profesyonel bir açacak. Ayrıca çevremdeki tüm kadınlar üzerinde yapmış olduğum bir mini ankete göre, çakmakla bira açabilen erkeklerin seksepalitesi açamayanlara oranla %48 daha fazladır. (Atıyor olabilirim, böyle bir araştırma hiç yapmamış da olabilirim. Zaten bence böyle bir araştırmayı yapsa yapsa güzel ve yalnız ülkemin, yine güzel ve bir o kadar da yalnız kadına aç erkekleri yapar.)
Her neyse.
Bugün bu yazıda zaten çakmağın bira kapakları üzerindeki açacak etkisinden ziyade, çakmağın memleketim erkekleri için nasıl bir numaralı tanışma ve muhabbet açma aracı olduğunu inceleyeceğiz.
Bir erkek dışarıda bir ortamda, bar, kafe vs gibi ortamlarda (özellikle bar) bir kadından hoşlandı diyelim. Onunla nasıl tanışır? Tabi ki çakmak sayesinde.
Nasıl mı? Hemen irdeleyelim bakalım.
Hangi erkek nasıl çakmak ister?
(Bildiğimiz yanan çakmak!!)

Çakmağımı masamda unuttumcular
Bu tip insanlar için (ki genellikle gittikleri mekanda içeride otururlar ve dışarıya sigara içmek maksadıyla çıkarlar); sigara yasağının çıkması ile birlikte, kapılara dökülen ya da mekanların önüne konumlandırılmış masa ve sandalyelerde oturmak sureti ile kıçı donarak eğlenme yolunu seçen çok sayıda kadın sigara tiryakisi bir nevi birer hazinedir.Böyle bir durumda olaylar şöyle gelişir. Önce uzaktan uzaktan tanışılmak istenilen hatun kesilir. Kısa bir kesme ve yanında erkek arkadaşı olup olmadığını anlama (bir nevi oryantasyon) bakışları fırlatılır. Hatunun yalnız olduğuna emin olunduktan sonra dışarıya çıkılır. Sigara ağıza götürülür- genelde paket alınmaz ki, kadınlar paketin yanında da, çakmağın nerede diye düşünmesinler- . Ellerle cepler yoklanır ve tabiki çakmak bulunamaz. Eveettt şimdi asıl atraksiyon zamanı gelmiştir. Önce bütün masalar üzerinde göz gezdirilirmiş gibi yapılır, son bakış atılan masaya, yani tanışılmak istenilen hatunun olduğu masaya dönülerek, gayet sevimlice ve gayet zor durumdayım bakışları fırlatılarak:
-Pardon... Çakmağınızı alabilir miyim? Çakmağımı içeride unutmuşum da...
Kadın da adamdan hoşlandıysa
“Tabi” der ve gülümseyerek çakmağı uzatır, kısa bir sessizlikten sonra adam “işte sigara yasağı da çıktı sokaklara döküldük hepimiz” gibi konuyla alakalı bir cümle kurar. Tanışma bundan sonraki yaklaşık 10 dakika içinde gerçekleşir.
Kadın adamdan hoşlanmadıysa
Adama bakmadan çakmağı uzatır ve arkadaşlarıyla olan sohbetine geri döner. (Adama bakmadan nerden fark etsin yakışıklı mı değil mi demeyin, adam kadının etek giydiğinin farkına vardığı anda, kadın adamın gömleğinin bedeninin ne olduğuna karar veriyordur zaten)

Ateşiniz var mı acabacılar
Bu arkadaşların durumu çakmağımı masamda unuttumculardan ne yazık ki çok daha vahimdir. Öyle ki adam yan masanızda, arkadaşları ile oturmaktadır, önünde 15 paket sigara, bir düzine de çakmak vardır. Yine de hiç istifini bozmaz, yavaşça tüm bedeniyle tanışmak istediği hatuna döner ve takınabildiği en cool hali ile:
-Ateşiniz var mı acaba?
(İçimden elimi alnıma götürüp “bilmem var mı?” demek gelir. Demişliğim de vardır tabi)
Kadın da adamdan hoşlandıysa
Kadın masadaki çakmakları görmemiş gibi davranarak “tabi” der ve çakmağı uzatır. Adam sigarasını yakar, çakmağı geri uzatır. Bu çakmak hadisesi bir nevi ön tanışmadır. Aradan geçen birkaç dakika sonrasında genelde adam kadına dönerek “ben sizi bilmem nerede mi görmüştüm” diyebilir ya da direkt 40 yıllık ahbapmış gibi bir konu anlatmaya başlayarak arada bir an kadına "“ismin neydi?”" diye sorup, ismini öğrenerek konuşmaya devam edebilir.
Kadın adamdan hoşlanmadıysa
"Masandakilerden yaksana" der ve yine arkadaşları ile sohbet eder. Ayrıca adamı ekstra salak bulur ki, erkeğin o anki karizması için hiç de hayırlı sonuçlar doğurmaz.

Tanışmak istediği hatunun masasının başında dikilerek, uygun zamanda hiç sormadan çakmağı alanlar
E yuh artık demeyin. Var böyle adamlar. Dışarıda arkadaşıyla tam da hatunun yanına dikilmiş sözde sohbet etmektedir. Heyecanla bir şeyler anlatmakta, sarf ettiği her beş kelimeden sonra tanışmak istediği hatuna ufak bir bakış atıp konuşmaya devam etmektedir. Sonra hatunun hiç beklemediği bir anda masaya eğilerek, çakmağını alır, sigarasını yakar ve masaya geri bırakırken:
-Teşekkür ederim
Kadın da adamdan hoşlandıysa
Adam arkadaşıyla muhabbet halinde olduğu için, kadın çaktırmadan ama çaktırarak muhabbetlerini dinler gözükür (ve tabi ki dinler :) Kısa bir süre sonra adam yine sigara yakabilir ve bu defa kadına da sigarasından uzatabilir. Ya da en kısa zamanda arkadaşı yanından uzaklaştığı ilk an ( tuvalet en mükemmel uzaklaşma mekanıdır) kadına dönerek sohbet etmeye başlar.
Kadın adamdan hoşlanmadıysa
Adam çakmağı masaya geri bıraktığında kadın ters bir ses tonuyla “bir şey değil” der ve çakmağını masadan alır.
Bla bla bla...
Bu örnekler elbette çoğaltılabilir ama bu asla şu sonucu değiştirmez.
Toplumuzdaki erkeklerin bir numaralı çöpçatanı ne en yakın arkadaşlarıdır ne de başka bir şeydir.
Onların en vazgeçilmez aksesuarları (ki bu durumda onların sahip olamadığı(!) aksesuar demek daha yerinde olur) ÇAKMAKTIR
Yani bir erkeğin gözünde bir kadının çakmağını kullanmak, ilerideki dakikalarda kimin kime çakacağını

görmek açısından da son derece önemki bir konudur.

O halde satırlarıma burada son verirken, hoş bulduğu hatunla tanışmak için çakmağı bahane eden erkeklerin yegane söylevini sizlere de sunmaktan gurur filan duyarım.
(Aslında banane neden gurur duyayım böyle bir şeyden? Lafın gelişi işte. Hem daha şık duruyor böylesi. hahah)

ÇAKMAK YA DA ÇAKMAMAK... İŞTE BÜTÜN MESELE BU.
PS: Ben yine de çakmak, diyecekleri kanısındayım.hahahahh

081209
1542

Hepsi Havuz Probleminin Kabahati

2009-11-10T01:48:00.006+02:00

1990..
Babaannemin yerden neredeyse boyum kadar yüksek olan yatağında ve duvara asılı küçük bir gece lambasının karanlık aydınlığında sarıldım ilk defa.. Sevginin koruyuculuğuna.. Beşinci yaşımın sonu, altının tam da başlarında..
Ben lüle saçlarımı eskilerden kalma uzun sabun kokan yastıklara koyarken, anlatırdı babaannem bir çocuğun anlayabildiğince...
Yalnızlığı, hayatı ve ona dair her şeyi içinden geldiğince...
Dua et yavrum Dua İste ve bekle sadece... Hayırlı iseler olsunlar diye..
Hayal meyal düşlerimin arasında bir sabah uyandırdı sonra annem beni. Soğuk ahşap bir evdi. 100 senelik, tarihi... Rüzgar bir pencereden girer, şaşırırdı yolunu bulamadan çıkabilmek için bir diğerini.. Güzeldi.. Burada yaşayan büyük bir aileydi... Ve bu büyük aile bir kış sabahı bir kişi eksiliverdi...
Çocuk aklı ne anlar. Annem apar topar üzerimi giydirdi, uslu dur kızım emi diye de bir güzel tembihledi... Saat sabahın erken saatleri, beni birden misafirliğe gönderiverdi..
Sesler...Sesler...
-Babaannen öldü senin..
-Hayır hastanede o iyileşecek.
-Hayır öldü. Öldü o...
Bir yandan silerken gözyaşlarımı kazağımın kollarına, aslında tanışıyordum o yaşımda ben ölümle ilk defa...
Ve öğreniyordum bir yandan da.. İnsanın en yakınları acıtırlar canını işte en fazla...
...
1998...
Kör, topal, düşe kalka derken... Bitiverdi çocukluk aniden... Genç bir kız olma yollarında başladım yürümeye bilinmez bir dünyada...
Sigara, alkol, takılmaca... Sanki 3 film bir arada.. Baktım, çok da keyifliymiş aslında...
Derken... Başladık işte yarış atı gibi koşturmacalara..
Havuz problemleri pek zordu, hiç bahsetmeyeyim geometriden, Pisagor beni boğdu...
Açarsın musluğu dolar havuz kardeşim. Sen şimdi neden açtın dibindeki musluğu da.. Kapat o musluğu. dediysem de sesim hep aralarda kayboldu..
İyi mi oldu kötü mü oldu bilmem ama... Sınav sonuçları kimilerince kusursuzdu... Hızla koşmuştum parkuru... Lise ismimin ortasında bir kelime duruyordu... Orada da Anadolu yazıyordu...
1999...
Loser yazılıp da luzır okunan bir kelimeyle tanıştım. Hoş vardı evveliyatı ki ben bu duruma 1 senedir alışmıştım.. Üzerime de tam oturmuştu, ben de bunu kavramıştım.. Binbir türlü hileyle kendime bir güzel yakıştırmıiştım...
Hayat nedir ki? Neden varız? Bitimsiz acılar içindeyim..
diye debelenirken Birinciydi içtiğim sigara, Güzel Marmara ise şarabım... Okula uğradığım günler, aslına bakarsan pek de kıyaktım... Kantinin kapısına çullanır, gelenin geçenin yemeğinden otlar, şikayet edene de bir güzel lafları sıralardım...
Sonra baktım tütün yemekle doyuyor karnım, değiştirdim sigarayı ben de Samsun'a sardım..
Derslere hiç girmeyelim. Edebiyat, tarih tamam da, sayısal dersler pek yaman.. Ben kappattıkça onlar musluğu açtı.. Bence dünyadaki su sıkıntısının sorumlusu da kesinlikle bizim matematik hocasıydı.. En başarılı aktivitem ise kesinlikle derslerdeki uyuklamalarımdı..
Aşık oldum aynı sene.. On numara bir erkeğe... Luzırlık bir yana o bir yana derken... Buluşturdum ikisini ortak paydada. Malum hayat boktan bir şeydi Aşık olmak benim ne haddimeydi?
Arada aşkın kollarında oradan oraya savruluyor, sonra özümle(!)
bir yerlerde buluşup triplerle sevişiyor, akabinde hayatımın anlamının yanında alıyordum soluğu.. 3 sene böyle sürdü bu.. Tam luzırlıktan istifa edecekken, aşk anlaşmayı bozdu. Hatun kendini yollarda buldu...
2002...
Son koştuğum gazi koşusunda jokeyim sağolsun start alırken gazi oldum. ( okul müdürü oluyor burada jokey.. edeb,leceğim küfürleri anlatmam için yeni bir blog yazmam gerekir)
Nasıl mı kendimi yerlerde buldum?
Ben havuzları dolduralım diyerek, sayılardan kaçtıkça tuttu beni pezevenk soktu türevin integralin arasına.. Aman Hacı ne yaptın...Benim elimden yazmaktan başka bir şey gelmez.. Bırak beni kendi halimle kapat şu havuzun dibindeki muslukları hadi! dedikçe ben, Ben halledeceğim evladım... diye diye, iki tane küp şekeri de sus payı diye yedirdi. Koşunun sonunda bir de ne göreyim.. 1,5 milyon beygirin arasında girmişim %5'e.. Gelgelim jokey yüzünden almışım üçün birini elime...
Aşk kaçtı, jokey taktı.. E sonunda bana da çekip gitmek kaldı..
2003...
Başka dünya.. Başka şehir.. Başka hayat..
Turuncu bir şehre vardım bırakırken ardımda, anlamımı, anılarımı ve hayatı...
Okul... Desen dersi pek zordu, edebiyat ise pek hoştu.. Teknik resim bomboktu.. Aslında benim için bunların hepsi boştu...
Hele bir de akşam barda çalışınca, sabah kalkıp da okula gitmek pek koyuyordu... Öyle böyle derken bir de baktım okul uzuyor ve
Valide Sultan ise inatla Yuvana dön yavrucağım... diyordu..
2.5 sene ardından katıp bir adamı da ardıma, dönüverdim yine baba ocağına... Erkek arkadaş diyeyim işte... Sen adam dediğime bakma.. ( O kadar iyidir ki burnumda tütüyor hala.. Ama sadece arkadaşça)
2007...
Ekmek aslanın ağzında diyenin aklına şaşarım.. Midesinde diyenin diline.. Ben geri geldiğimde ekmek boğazda yüzmekteydi.. Aslında yeni bir mevzu da değildi ki aslanın bağırsaklarını terk edeli 546546 hükümet değişmişti...
Ne yapayım? Sonunda ben de başladım sömürenler denizinde iş kovalamaya.. Tam da bokların arasında...
Bir iki üç derken baktım olacak gibi değil, sürünmekten dizlerim kanayınca, ailem de arka çıkınca bana, İşçiler kardeş patron kalleş kontenjanından ben de kalleş olmayı deneyeyim bari dedim. Açtık hep birlikte bir mekan oturdum ben başına...
Oturdum dediysem mecaz anlamda burada o eylem... Onu da belirtmeden geçemem. 1,5 sene boyunca koşturdum yırtındım. Tabiri caizse söyleyeyim kıçımı da fena halde yırttım... E sonunda yine ne oldu? Hatunu yine üçün biri buldu... Battı dükkan, giden ömür de cabası. O da üstüne içtiğim bir bardak soğuk su oldu...
2008...
Parantezin içinde kaldı Antalya'dan gelen adam... Bu senenin son gecesi ilişki sonunu buldu... Burada en çok yazık belki de ona oldu.. Ama ne yazık ki benim de elimden gelen en fazla buydu...
2009...
5 senenin sonunda ilk defa yeni yıla erkek arkadaşsız, beş parasız -üstelik vergi borcu olan bir beş parasız- ve çaresizlikler içinde girdim... Her şey uzaktan bakınca iç açıcı değildi ama. Hayat da bunlara karşılık bir kıyak geçiverdi bana....
Dibin dibindeyken, tanıştım benimle aynı yerde biriyle.. Düşüşlerimiz başkaydı ama, kalkmak için ikimiz de güç verdik birbirimize... Ben dostluğa inanmazdım.. Hoş sorsan hala da demem bunun adı dostluk diye ama... Sizin anlayacağınız dilden olsun diye söyleyeyim dost buldum kendime tutunmak için hayata, güç alalım diye kendimizden birlikte... İyi ki geldik biz onunla birbirimize...
2009...
İkinci defa ben... Yazık değil mi bana? Dilim varmıyor aşık oldum demeye... Hoş aşktan da başka bir şeydi, başka bir şeydi bu ama... Kalıverdi işte düğüm düğüm boğazımda... O yüzden...
Bu konuyu kurcalamayayım daha fazla...

Ve ben büyüdüm.. Büyüdüm.. Büyüdüm... Ve farkettikçe büyüdüğümü, gördüm ki hayal kırıklıklarımla öğrenmişim yaşamayı... Ve güçlenmişim hep biraz daha fazla düşüp düşüp yere çarptıkça... Ve aradan geçen 20 seneye dönüp baktığımda.. Hiçbir şey hiç değişmemiş aslında... Büyüdüm sandıkça, ismimin başına sıfatlar koydukça...Çocuk olmuşum ben hep daha fazla... Şimdi dönüp bakıyorum da... Yaşamaya gelince yılların sürdüğü bir hayatı yazıvermişim birkaç satıra... (Çok boş hatunmuşum yahu hahhah)
O yüzden şimdi bana biraz müsade..
Kapatmam gereken bir musluk var da havuzun tam ortasında gidip onunla ilgileneyim biraz da.. Doldurayım artık şu havuzu kaçırmadan zamanı biraz daha fazla..
Sevgiler...

PS: 2002 den beri finstın içiyorum :) bir gün samsun köpürüverdi ki o apayrı bir yazı konusu.
111109
0140

Ayar Olduğum Erkek Profilleri

2009-11-02T00:10:00.009+02:00

Son zamanlarda fazlaca kafamı kurcalayan bir şey var.
Hayatın genel geçer halleri, iş, güç, işsizlik, gibi pek çok halin dışında bir şey. Ve aslında tam da hayatın ortasında, herkesi, özellikle de kadınları öyle ya da böyle ilgilendiren bir konu..

Netice itibariyle bu yazıda kendi çapımda ayar olduğum birkaç erkek çeşidini irdelemeye çalışacağım.

"Ben rahat bir erkeğim. Sevgilime karışmam" diyen erkek modeli.

Bu tip adamlar, lafa gelince mangalda kül bırakmaz, kendi yaptıkları her şeyi kız arkadaşlarının/ sevgililerinin/ eşlerinin de yapabileceklerini ve bu durumdan hiç rahatsız olmayacaklarını iddia ederler. (Yeni tanışılan hatunlar genellikle bu şekilde tav edilir) Kesinlikle aldanmamak gereken adamlardan olup, genelde ilk etapta hiç renk vermezler.

"İlişki öncesi Olası söylevleri"

-Efendim kadın dediğin kendi ayakları üzerinde durabilmeli.

-Ben hiç kıskanmam sevgilimi....

-Kıskanan erkekler özgüven problemi yaşayan erkeklerdir.

Bu tür cümlelerle, karşılarındaki kadını pek güzel tav edebilecek türlü numaralara başvuran bu erkeklere, hemen her yerde rastlamak mümkündür. Tam da böyle bir erkek arkadaş arayışında olan kadın, bu cümleleri sarf eden kişiden birazcık da hoşlanıyorsa olay bitmiştir.Hatun anında tav olur ve kendini aşkın kollarına bırakıverir. Ancak genellikle gelecek günler kötü olaylara gebedir. Keza, yukarıdaki sözleri sarf eden hemen her erkek zaman içerisinde, 180 derece dönüş yapar. Artık yukarıda saydığım cümlelerin yerini şu tür cümleler almaya başlamıştır.

- Tamam ama sen de biraz benim sözümü dinle. Sen ... yapmayı kolay bir şey sanıyorsun sanki. (Misal hatun iyi bir iş teklifi aldı. Hemen başlar dır dır dır konuşmaya. İşte sen kolay mı sanıyorsun o işi. Vırt zırt. Bla bla bla. )

-Neeee kız arkadaşlarınla tatile mi gideceksin? Hayır efendim ne münasebet. (Şşşş kime diyorum lan alooooo.. boyutuna bile varabilir durum)

-Yani ben sana güveniyorum da sevgilim, sen erkeklerin ne mal olduğunu bilmiyorsun. (Ulan adi herif; demek ki sen çok iyi biliyorsun demek gelir içten de (ki ben diyorum şahsen:) çoğu hatun içine atar atar atar)

"Kadın dediğin sokakta hanımefendi, mutfakta iyi aşçı, yatakta fahişe gibi olmalı" zihniyetine sahip erkek modeli

İşte bu tür erkeğe kısaca ""Zihniyetine sokayım"" denmeli ve yol verilmelidir. Ama yok efendim ille de ben bu adamı istiyorum diyorsanız, kendilerini tanımak için birkaç ipucu verelim naçizane...
Bu tür adamlar tanınması ilk çeşit erkeklere göre biraz daha kolay olmakla beraber, yine de iyi gelişmiş modelleri uzunca bir süre renk vermeden hayatınıza sızabilirler. Bu adamlara göre kadın sus dediğinde susmalı, kalk bana kahve yap dediğinde kahve hazırlamalı ve seviş dediğinde de sevişmelidir. Biraz daha detaylı irdelemek gerekirse...

"İlişki öncesi Olası söylevleri"

- Kadınlar çiçektir. Onlara bir çiçeğe bakar gibi özenle bakmak gerekir.

- Ben sevdiğim kadın için her şeyi yaparım. Erkek adam sevdi mi her şeyi yapabilmeli. Her şeyi göze alabilmeli...

- Bir erkek eşine/ sevgilisine her konuda destek olabilmeli.

İlk etapta biraz maço algılanmakla beraber, pek çok kadına çekici gelebilecek bu erkek tipi ile yaşanmaya başlanan ilişki ise hiç de beklenildiği gibi seyretmez. Öyle ki flört esnasında bunları söyleyen adam bir anda içine şeytan kaçmış gibi kontrolsüz cümleler sarf etmeye başlayabilir. Örnek vermek gerekirse..

- Kadın dediğin nedir? Erkeğin elinin kiri, kadının alnının lekesidir karşı cins... (Şimdi burada ağzımı bozmak sureti ile hasiktir ulan diyorum kapa parantez) Ya da o eteği giymeği düşünmüyorsun değil mi? Bağırsakların gözüküyor da...

- Ben kadınımı yeri gelir kuş sütüyle beslerim. Ama o da oturup kalmasını, nerde nasıl davranması gerektiğini bilecek.

- Ne iş yemeği mi? Bu yemekler de pek sık olmaya başladı ama ya... (İmalar havalarda uçuşur) Çıkmaya yakın haber ver ben gelip seni alırım. Taksiye maksiye binme sen şimdi kadın başına..

"Elde var bir" zihniyetine sahip erkek modeli

Bu tür adamlar stoklu çalışırlar. Öyle ki o olmazsa bu, bu olmazsa şu.. Aynı eski Türk filmlerindeki Tarık Akan modeli modunda takılan (Yazık ki onun kadar yakışıklılarına da pek rastlanmaz :) bu adamlar, sizin dünyanız yalnızca onlardan ibaretmiş gibi hisseder, sonra bu hislerine inanır ve kendi çaplarında mutlu mesut yaşarlar... Gecenin üçünde aylar üzerine sizi arayıp, sanki daha dün sabah beraber kahvaltı etmişsiniz gibi muhabbet etmeye başlar, peşinden de yarın görüşelim mi diye bir randevu teklifi patlatıverirler. Sizin olayın dumurundan kurtulup "Saatin kaç olduğundan haberin var mı?" demeye yeltenecekken, onlar "Sizi ne kadar çok özlediklerini ama iş, güç, yoğunluk derken aramaya fırsat bulamadıklarını" anlatmaya başlayıverirler.

"İlişki öncesi olası söylevleri"

- Ben aşka inanıyorum ama "an"lara inanıyorum aşktan da çok. (Bir nevi Carpe diem modu) Ama biliyorum hayatımın aşkı bir yerlerde var. Ve bir gün çıkacak karşıma.. (Tam da bunu söylerken gözlerinizin en içine bakma ihtimalleri pek yüksektir :)

- Bayılırım rahat hatunlara... Seks nedir ki aşkla yapıldıktan sonra. Yemek içmek gibi bir eylem değil midir? Ne o öyle bağımlılık gibi ilişkiler. Hiç tarzım değil.

- Yanlış zamanda doğmuşum kesinlikle 70'lerde Avrupa'da doğup çiçek çocuk olmalıymışım. bla bla bla

İlk başta bu pek hümanist, pek deli dolu adam genellikle kadınların hemen ilgisini çeker (efendime söyleyeyim rahat tavırlar, minik komplimanlar falan) ancak zaman içinde elemanın amacının carpe diem ayağına karı kız götürmek (amiyane tabiri budur yani) olduğu anlaşılır. Zaten zamanla işin rengi de meydana çıkar. Söylemler değişir.

-Ya ben biliyorum sonsuza dek böyle yapayalnız ve mutsuz bir adam olarak kalacağım. Ben aşık olamıyorum. Biliyorum bu böyle sürüp gidecek (ahahhah içten bırak olm bu ayakları, bu ayaklar koktu demek gelir (ki dışıma da söylerim) ama genelde susar hemcinslerim)

- Ya senin bu umursamazlığın. Şeyyy. Bilmiyorum. Bana biraz fazla geliyor. Yokmuşum gibi davranman..Güven vermiyorsun bana.
(........ Tekrar ağzımı bozdum sayın sevgili okuyucular. Boşlukları siz dilediğiniz gibi doldurabilirsiniz...hahaha)

- Bilmiyorum internet, teknoloji, o kadar çok alternatif var ki... Ya da olası bir arkadaş diyaloğunda ""Olm nette bi hatunla tanıştım taş lan taşşş.."" (o hatun kadar taş düşsün başına)

Bu böyle uzar gider..
Henüz üç çeşit yazmama rağmen uzadıkça uzadı yazı. Tabi tüm bunların yanında kadınlar sütten çıkmış ak kaşık mı dediklerini duyar gibiyim bazılarının. Elbette değil ama. Hemcinsim oldukları için demiyorum, kesinlikle bu kadar alengirli davrandıklarını düşünmüyorum kadınların. Sürekli erkekler tarafından 25524 bilinmeyenli birer denklem olarak ilan edilsek de bence kadınlar çok daha düz ve açık davranıyorlar ilişkiler konusunda. Neyse şimdilik benden bu kadar.
Sevgiler, saygılar.

Sor(G)u

2009-10-23T11:05:00.001+03:00

Annemin sesini rüyalarıma alıyorum her sabah...
"Işıııııl.. Kahvaltı hazır". Annem bana sesleniyor ben o an annemi rüyamda bir yerlerde bana seslenirken duyuyorum.. Bu hep böyle oluyor.. Cevap veriyorum yüksek sesle.
"Geliyorum anne.." Ama rüyamda verdiğimi sanıyorum bu yanıtı. Annem kahvaltıya inmemi bekliyor. Ben kaldığım yerden rüyama devam ediyorum. Ta ki annem bir daha seslenene kadar. Tekrar cevap veriyorum biraz kızarak. "Cevap verdim ya kadın neden hala sesleniyorsun.." Rüyalarımda mı yaşıyorum, uyanıkken mi bilemiyorum.

Annemi seviyorum, babama aşığım. Evlilik denen müesseseye tiksinerek bakıyorum. Babamın daha az dırdır yapan bir versiyonu ile karşılaşmam durumunda şu dakika üzerimdeki pijamalarla nikah masasına otururum. Çelişkilerimi seviyorum.

Annemin sesi çağırıyor. Gerçeğe(!) dönüyorum. Kızarmış ekmek kokusu ile hayata bağlanıyorum. Benim kapsama alanım dar. Anneme bana seslendiğini rüyamda gördüğümü itiraf edene kadar yaşım 25 oluyor.
Artık annem önce "Işııııl" diyor ardından, "Yine rüya mı görüyorsun?" diyor... İtiraflar bazen hayatı kolaylaştırıyor...
Ama şimdi bir başka virüs geliştirdi bünyem.. Rüyada mısın? sorusunu da uykumun arasına almaya başladı.. Annemin yeni bir antivirüs yazılımı geliştirmesi gerekiyor...

Denizin ayaklarımın altında olduğu bir sofraya iniyorum. Annem solumda, babam sağımda oturuyor.. Annem çayları koyuyor, babam ekmek kızartıyor.. Dedelerimin bana, bizlere yapmış olduğu kıyağın sefasını sürüyorum. Tarabya'dan Rumeli Hisarı'na kadar deniz benim.. Bu kadar şanslı bir insan olmanın olumsuz yanları da olmuyor değil.. "Vücudum yüksek doz melankoliye karşı savaşıyor." Son zamanlarda hep galip geliyor... Bunun adı büyüklere göre büyümek, bana göre ise "çocuk gamsızlığı" oluyor...

İki küçük dilim kızarmış ekmek ve bir fincan çay... Ardından elimde fincanım odama çıkıyorum. Deniz aynı cömertliği bir üst katta da sergiliyor.. Deniz benim.. Bir sigara yakıp izlemeye başlıyorum.. Dışarıda hayatlar, akıyor, önümden gemiler geçiyor...İçlerindekiler hasretler büyütüyor ben bekliyorum.. Anlatacağım da aslında bu...

İnsan yaktığı bir sigarada 18 yaşının tadını alırsa mutlu mu olur, yoksa aradan geçen onca senenin belirsizliğinde mi boğulur? "18 yaşımda aşıktım ben." Tam bir yeni yetme sevdası. Damarlarıma kadar bir adamla doluydum. Varlığımı bıçaklarla doğrasan, kesin o adam dökülürdü hücrelerimden. O adamdı, ben kadın.. Alkol çok olağan bir şeydi, keza sigara ondan daha olağan. Biz koca birer kadın, adamdık... Sonsuzluklar yaratırdık... Güçlüklerin üzerine koşardık.. "Biz yedi dünyayı yıkar, yeniden yaratırdık..." Annemizden, babamızdan yalanlarla dolu anlar çalar, o anları birbirimize daha sıkı sarılmak için harcardık. Aşıktık işte, denizler bizimdi, sinema salonları bizim.. Yeniköy'de çay bahçesi babamızın malıydı sanki, gittiğimiz kafeler bizi beklerlerdi her an... Biz küçücük varlıklarımızla, gücümüzü gösterirdik cümle aleme.. Biz o kadar büyüdük ki sonra küçük kaldı aşkımız..

Ve artık bunlarla uğraşamayacak kadar olgunlaşmıştık.. Önce çay bahçesini sattık başka aşıkların babalarına, sonra kafelere haber saldık beklemesinler diye artık bizi bir daha...
Araya girdi önce günler, sonra aylar, sonra yabancı kollar.. Biz büyüdük ve ufalmaya başladı tutkular, heyecanlar, aşklar... Ve ayrıldı sonunda yollar...

Uzaklara attım kendimi... Başlarken çocukluğuma dönmeye.. Gittim, gittim. Ben sıcağı severdim.. Turuncu bir şehre göç ettim.. Okul bahaneydi büyük aşktan kaçmak için, yollarsa şahane birer araç... Unutmak için aşk denen zehirin(!) çektirdiği ızdırapları...

Yaşadım.. Sonuna kadar yaşadım. Her eğlenceyi, her deliliği.. Duruldum. Döndüm....

...

Arası çok uzun bir zaman... Anlatmaya kalksam.. Hayır kalkmayacağım..
Yaşım 25.. Hatta kassam 26 bile diyebilirim. Bu sabah balkona çıktım.. Bir sigara yaktım.. 18 yaşımın tadını aldım.. Duraksadım.. Ve kendi kendime "Ben o zaman aşıktım" dedim...

Peki ya şimdi? O zaman aşıktım ve koca bir kadındım.. Bir adama aşıktım... Dünyaları yıkardım..
Özlem duydum. O koca adama değil, o koca kadına değil.. Onların korkusuz direnişlerine.. Yoktan var etmelerine.. Çay bahçesinden yalılar, kafelerin boş masalarından öpücükler çalan mutluluklarına.. İmrendim ilk defa kendime..
Bu kadar görmüşken, biliyorken, tutmuşken hayatı avuçlarımda, o koca kadınken yaptıklarımı şimdi aklıma bile getiremeyişlerime kızdım. Sövdüm kendime..
Sonra o koca adam yoktu artık.. Ne yapardı bilmezdim. Mutlu olsun isterdim.. Gerisini düşünmezdim..

...
Yıllar geçti koca kadın ufalmaya başladı.. Ufaldı ufaldı. Bir çocuk gibi gamsızlıklar dikti oyuncak bebeklerine..
(Ben hiç sevmedim oyuncak bebekleri..Kendi kendime oyuncak bir bebek oldum.. )
Ve bir çocuk seçti sevmek için kendine. Seçmek yetmiyor tabi. İstedi o da onu sevsindi.. Bilemedi sevdi mi sevmedi mi? İstedi onun da kalbi onun için çarpsındı.. Bilemedi çarptı mı çarpmadı mı? Umursamaz gibi davrandı. Oyun oynamak için milyonlarca olmasa da onlarca çocuk vardı...

...

Bu sabah 18 yaşıma imrendim. Bir sigaranın dumanında kaybolan kadın cesaretime ağıt yaktım. Ve sevdiğim çocuğun neden koca bir adam gibi karşıma dikilemediğine yandım..
Sonra, "Çocukken kadın olan kadın, büyüyünce çocuk olursa böyle olur" dedim...

Onun 18 inde koca bir adam olup olamadığını bilemedim. Bilmek de istemedim. İşin garip tarafı ben onun çocuk hallerine kapılmıştım..
Ama istedim ki bana gelirken "aşkla.. sevgiyle.. her ne boksa işte" yıkabilsin dünyayı, yeniden yaratabilsin..

Çünkü çocuk da olsam ben yapardım.. Az erik aşırmadım ben cadının bahçesinden. Az çocuk pataklamadım oyun oynarken.. Çocukken de yapardım..

O çocuk bana uzaktan bakıyor.. Umuyorum.. İstedim ki ben bir sigaranın dumanıyla bana aksın..

Ben bilemedim bu sabah..

"18 yaşının sigarasını hatırlamamak mı fena, bir çocuğu düşünürken 18 yaşını hatırlayamamak mı?"

Bu sabah ben.. Oturdum..Ve bir yazı yazdım..

231009
1045

Aşk Üzerine Sayıklamalar

2009-10-22T23:34:00.001+03:00

Şimdiiii...
Konuya şöyle bir giriş yapmadan önce, bir sigara tellendirmeli.. Keza mevzu hayli derin.. Bakalım bir sondaj olayına gireceğim...

Konumuz aşk

Evet aşk denen zımbırtıyı birkaç konu başlığı altında irdelemek için yazmakta olduğum işbu yazının ana fikrine geçmeden önce herkese selam eder, yazıyı okuyan herkese hürmetlerimi sunarım. (yalakalık değil len içimden geldi)

NOT : Bu yazı yazarın iç seslerinin isyan ederek dile gelmesi sonucu kaleme alınmakta olup; hiçbir ansiklopedik, bilimsel, psikolojik kaynak gözetmeksizin yazılmaktadır.

Aşk ne zaman geliyor?

Bildiğim bir şey varsa herkeste bambaşka belirtiler gösteren bu illet(!) en olmadık zamanda ve kesinlikle en beklenmediği anda insanı dümdüz ediveriyor. Öyle ki; sevgilinizden yeni ayrılmışsınız, sıkılmışsınız "Hayatımı yaşayacağım ulan.. Günümü gün edeceğim" diyorsunuz.. küttt. biri çıkıyor karşınıza "Nahh edersin" ulan dercesine kalbinize saplayıveriyor Eros'un oklarını.. Sonra çıkart çıkartabilirsen... (kıçınıza da saplamış olabilir aman dikkat ahaha)

Zor adamlar - kadınlar aşkta da neden zorlar?

Ne yani? Nasıl olmalı? Eminim ki size öyle davranmasa farkına bile varmazsınız.. Aşık olma devrelerinde hissedilen; "Acaba o da beni istiyor mu? Yok yahu dalga geçiyor bu herif - hatun" heyecanları ve hezeyanları değil midir bizi daha tutkulu kılan?(ama neden bokunu çıkartırlar onu da bilemem ahaha)

Peki ya bu durum iyi mi kötü mü?

Bu aşk olayının en fena yanı da sanırım anların içinde manik majör ruh halleri içerisinde yerden yere vurması insanı..
İnsan bir anın içinde hayatı boyunca yapmadığı kadar dip-tavan yapıyor.. Bir anda küfürler savuruyor uzay boşluğuna..

"Göt herif.. hayvan kadın.. aptal adam.. sürtük karı" vs ( Blog yazarı burada kalemini bozduğu için özür diler... Ancak takdir edersiniz ki, tespit malumun ilanıdır)
Sonra ne oluyor, nasıl oluyorsa reset atıyor bünye kendine
"Sevgilim.. bebeğim.. hayatım.. ben o olmadan ne bok yerim.. yesem de ne anlarım?"
gibi cümleler sarf ederken buluveriyor kendini.. Sanırım bu da işin büyülü kısmı...

Nereye kadar sürecek?

Bu işte yanıtı olmayan boktan sorulardan... Bunu düşünmek yapılacak en saçma hatalardan değil mi? Sürer ya da sürmez abi.. Ulan insan öleceğini bilerek yaşıyor.. Düşünüyor musun her an
"Ben ne zaman öleceğim?" diye. Yooo.. O halde Aşk ne zaman biter? diye neden düşünürsün gerzek!!
(aa kızıyorum ama)
Biterse biter. Yarın öbür gün de öleceksin kıçını başını solucanlar yiyecek.. Eee daha ne?

Aşk nerede?

Şimdi burada ağzımı bozardım ammaaa.. Neyse..
Aşk kalbinin çarpmadığını hissettiğin anda.. Ve bir sonraki saniyede kalbinin 5 dakikalık bateri solosu attığını hissettiğin noktada.. Aşk, kurcalamayı bıraktığın yerde..
Ya da kurcalasın artık kalbimi delik deşik etsin.. Yeter ki o yapsın dediğin kimsede...

Var mı böyle biri.. Şanslısın işte...
Ve en şanssız insanısın dünyanın...

"Aşk aslında nesnelerden özne yaratmaya başladığın noktada, anda, zamanda..."

Eğer varsa etrafta derim ki...
Kaçırma!!!

Hadi iyisiniz...
Bagetler müesseseden hediye...

221009
2147

Sigara

2009-10-21T15:53:00.001+03:00

Ve ben şimdi bir sigara daha yaktım... Bunun benim için değişik bir şey olmadığını biliyorsun... Çok sigara içmeme kızıp kızmadığın hep bir soru işareti olarak kalacak sanırım...

Ve ben sana bir sigara içimliği kadar yazmaya karar verdim..
Senin için kendimden çaldığım anları kısaltmak için geliştirdiğim bu yöntem ölümüm olacak sanırım.. Ben her sigara içtiğimde sana yazarsam...

Ve ölmemi istediğine karar verdim...Çünkü buna devam edersen daha fazla; bizim için tasarlanmış bir kavuşma anı varsa, o an geldiğinde ben zavallı bir kanser hastası olacağım ... Beni sevmediğini biliyordum zaten.

Ve sigaramın yarısı sensin. Sigaralarımın tamamı.. Ben çok sigara içiyorum... O zaman, zaman sensin.. Bunu biliyor musun?

Ve ben hayata ara vermediğim zamanlarda sigara içmemeyi düşünüyorum en çok da..Dolaylı olarak da seni düşünmüş oluyorum ayrıca... Çık git be adam.. Bari en sevdiğim şeyle arama girme.. Senin olmadığın sigaraların tadını unutmaya başlıyorum.. Bu bana yapabileceğin en büyük haksızlık...

Ve sigaramın üçte biri... En fazla birkaç nefes sonra senden gideceğim... Ve bir nefes daha... Taş çatlasın iki nefeslik vaktin var bende... Bilemedin üç olsun...

Ve sonrası.. İşte sonrası fena. Yeni bir sigarayı ne zaman yakacağımı düşüneceğim çünkü....Tek bir nefeslik vaktin var... En sadık sevgilimden ayırma beni...
Çünkü ya kanser olacağım ya da gideceğim sonunda senden de sigaradan da...

Ve sigaram bitti.. Savurarak son nefesini "boşluğa"

211009
1548

Zaman

2009-10-16T13:38:00.001+03:00

Ve sonra yağmur yağsa...

Gri bir denizin fısıltısı kulaklarımıza dolsa... Ve biz seninle birlikte uzaklara baksak.. Giderken... Ben senin aklına dolsam, sen benim gözlerime baksan.. Ben kendimi rüzgarın uğultusuna bıraksam... Sussak.. Susamışken birbirimize cümleler boyu.. Bu defa kelimeler olmadan ellerine dokunsam, omuzuna bulaşsam, saçlarında kaybolsam..

Anlar hayal ettim birkaç zaman.. İçinde senin olduğun kısacık anlar... Ve kelimelerle boğuştum..
Sonra dedim ki yakınımda birine..
"Seviyorum çünkü o bana kelimeleri armağan ediyor"

Kısacası başka bir aşkı senin aracılığınla yaşadığımı söylerken ben...

"Bence o sana yazdırmıyor.. Senin için olan biten her şey ona yazman için birer bahane" dedi o bana..

Sustum önce.. Kızdım sonra.. Neden insanın en yakınları bu kadar acımasızca gerçekleri çarparlar ki yüzlerine yüzlerine..
Bunu ona da söyledim.. Güldük ve biralarımızdan birer yudum aldık... Nevizade'de yürüdük.. Daha doğrusu kalabalıktı.. Yürüyemedik... Milyonlarca insan vardı..Adım adım.. Adım adım.. Aklımdaydın.. Aklında olmayı diledim... Olmadığımı düşündüm bir an.. Ne yapacağımı bilemedim...

...Sonra ünlemlerin keskinliğinden ve noktaların belirginliğinden üç noktaların belirsizliğine vardım.. Aslına bakarsan neden böyle oldu ben de anlamadım.. Sen önce sadece bir andın.. Baktım ki sonra birkaç saniye, sonra dakika.. Saat, gün hafta derken.. Bir baktım zamanın kendisi olmuşsun birden... Neden?

Şimdi duruyorsun öylece.. Ve ben bekliyorum.. Beklemeden...
Ve zamanı düşünüyorum.. Akıp giden.. Yitirilen anları.. Kurgusu belli olmayan bir hayatı yaşıyoruz... Sen, Ben...
Ve ben sadece yürümek istiyorum seninle.. Oyunlar oynamak.. Didişmek..
Gülmek.. Öpüşmek.. Susmak.. Susmak.. Zamanın bizim için sustuğu ana kadar...
Çok mu fazla..
Ve sonra karışmak uykunun arasına, sinir bozmak, azarınla sinir olmak sana.. Susmak.. Susmak..

Ve eğer bir şey varsa senden beklediğim... Bunun için sana tek söyleyebileceğim...
Olduğun yerden hayat bana öyle uzak ki... Anlar kayıyor avuçlarımdan boşluğa..Silüeti belirsiz bir zamanı yaşıyorum içinde senin olduğun... Asla dolduramadığım ardını keskinlikle ve belirginlikle... Üç noktalarımın hepsi senin olsun.. Bana zamanımı ver.. Yaşamak istiyorum.. Çünkü artık yaklaşamıyorum.. Yazamıyorum.. Anlatamıyorum.. Ve ilk defa bundan utanmıyorum...

161009
1416
Hadi!!

Hikayeden Hallice

2009-10-14T11:43:00.000+03:00

... Ve ben seni anlatmak istedim sayfalar boyunca...

Denizin mavisine düşlerimi gömdüm dün gece.. Uyanabilmek için aydınlık bir güne seninle birlikte. Bir sancı, bir kelime, tek bir hece..Ama gördüm ki kelimeler bile kaçırmışlar akıllarını... Anlattıkları sadece karmaşık bir
bilmece...

Sana kendimi açsam, anlatsam içimi-dışımı sana.. Anla işte be adam bende olan, biten ne varsa... Bilmiyorum bu kadar mavi kalır mı deniz.. Ya da yaklaşır mı bulutlar yeryüzüne bunca... Hahah dalga geçmeee. Geçme
benimle dalga..

Ben de biliyorum elbet hava lodosken değişir denizin mavisi ve bazı fırtınalar yaklaştırır bulutları biraz daha fazla...Ama bu değil anlatmak istediğim benim sana.. Hadi... Biliyorsun ama.. .. 25 yılda eşsiz lodos fırtınası gördü bu bünye.. Haliyle sayısız bulut da yaklaştı fırtınalarda yeryüzüne..

Evimden fırtınada denize uçan adam bile gördüm ulan. Hadi gül lütfen sen de benimle birlikte...

Bilemedim işte.. Ben de bir oyun oynadım... Çocukluğumdan kalma, büyüklere yakışan(!)..

Konuşanın ağzına yılan girsin.. TIP!

Ben susarken sana haykırarak içimi, sen bağır çağır ısırırdın
düşüncelerimi... Senin kavgan, dövüşün... Benim cazgır çirkefliğim..

Hepsi sen ve hepsi ben...
Bilemedim ki olur muyduk sen ve ben birlikte lirik bir şiir mısrası...
Hadi ondan vazgeçtim, olabilir miydik seninle okuyanın burnunun direğini titreten bir düz yazı... En tutkulu, en hislisinden... Yahu dedim sonra kendime... "Kızım sizin etiniz ne budunuz ne... Topu topu koca birer çocuk değil misiniz neticede..." Sen her ne kadar "Ben çocuk büyütemem" desen de... Biliyordum ben çocuktuk işte ikimiz de..

Şimdi yazar tam da burada bir omuz silkme efekti verse, bakarak gözlerinin en içine... Olur mu? Olur.. Aslına bakarsan çok da şık durur.. Omuzlarımı silkiyorum efendiii..Hadi sıkıyorsa yine kovsana beni..
Kelimeler benim tekelimde şimdi.. Kiraladım onları sözlükten..

"Param yok dedim, el aman yardım edin, benim derdimi bu adama anlatmam gerek" dedim.

Yalvardım, yakardım...Sağ olsunlar anladılar da halden,

Al dediler, tepe tepe kullan anlat derdini .. Ah be sevgili gör işte halimi.. Senin için sözlükten ödünç bile aldım kelimeleri..

Ben oturdum sabah sabah... Bir hikaye yazmak istedim...
Sonra da başladım düşünmeye kara kara.. Senin bir hikayen var mıydı acaba? Benim hikayede başrol sendin de, ya senin hikayende rol kalmadıysa bu hatuna....

Bilemedim..Müzik açtım, denize baktım..
Sonra "Eh ulan ne yapalım ki yani işte deniz yine mavi, ve bulutlarda neredeyse dalacaklar odamın penceresinden içeri..." Ama yine de sen bana soracak olursan derim ki sana:"Gel biz birlikte yazalım en iyisi bu hikayeyi..."

"Söyle bakalım adı ne bu hissettiğinin?"diye sorsan şimdi sen bana...
Bunun adıııı... Bak böyle aniden sorunca kaldım yine tavşan gibi..
"Hadi" deyip durma düşünüyorum işte deli gibi...

Hmmm...
Tek başına aşk desem çok tutkulu kalır sanki... Sevgi desem... Yok. O da hafif kalır, ağırlığının yanında... Heyecan desem.. Bilirim yetmez tek başına anlatmaya... Olmaz mı bebeğim tabldot usulü 3 çeşit, şöyle en hesaplısından.. Yapsan sen şimdi bir güzellik bu hatuna..

Ayıramadım çünkü ben en çok hissettiğim hangisi.. Ve sanırım bana bunları yazdıran da hangisi olduğunu bilemeyişimdi..

Biliyorum yine yazdım durdum bir sürü... Baksan kelimeler çok ama içleri hep boş...

Eeeeh...
Ben istemez miyim sanıyorsun be adam.. Döşeyeyim şöyle şahane mısralar, sereyim kırmızı halılarla gözlerinin altına...
Okudukça mest ol, yaklaşsın omuzların uzay boşluğuna...

Ama yazık ki elimden gelen bu, henüz zengin değilim ki satın alayım sözlükten ben kelimeleri paramla...Teslim etsinler benim onlara yaptığım gibi onlar da ruhlarını bana...

Olmuyor işte ne yapayım.. Gelmiyor elimden daha fazlası... Seni düşündükçe aklım kaçıyor uzaklara,tam da kalbimin biraz yakınına...
Hahah. Bak işte bu biraz şekilli bir cümle oldu galiba..

Yahu diyorum sonra.. Baktın mı gözlerinin içine doya doya.. Sarıldın mı şöyle sıkı sıkı kollarınla.. Öptün mü şap diye dudaklarından..
Nerdeee... Daha devam etmeyeyim değil mi? :) Gerçekten de çok müstehcen...

Daha ne diyeyim artık adam sana?! "Çocuğum hep dedim işte ben senin karşında.. ister elma şekerleriyle kandır... İster büyült.. ister ağlat.. İstersen de oyuncaklarımı kır at .

Ne bir eksik ne bir fazla.. İşte budur benim telaşım. Ama yine de sen fazla canımı yakma.. Çocuğum ben neticede..

Hepi topu bu kadarım.. Damarıma fazla basarsan çok da fena ısırırım...

141009
1150

AŞK

2009-10-13T01:19:00.000+03:00

Birer ucuz fahişedir kelimeler
Uzanırken bir kalemin altına
Beklerler sadece gelsinler gitsinler
Yarı aralık göz kapaklarında sahte iniltiler
Beklerler sadece giyinsinler gitsinler

Ve fahişedir kelimelerin altında kağıtlar
Uzanırken bir kalemin altına
Beklerler sadece yazsınlar karalasınlar
Yorgun bedenlerinde sahte dokunuşlar
Beklerler sadece boşalsınlar kalksınlar

Aşkın adıdır aslında yaşadıkları
Yalnızlıklarına dokunurken varlıkları...
Binbir nefret doğurur ayrılıkları
Ve beklerler sadece karanlıkları
Silmek için omuzlarına gözyaşlarını

131009
0221

kendim için

2009-09-29T19:24:00.000+03:00

Sonsuz zaman döngülerinin içinden kaçmaya çalışırken yine kendime takıldı gözlerim.. Zaman aldı ama yine de böyle olmalıydı... Benim halet-i ruhiyem kimleri ne kadar ilgilendirir elbette ki bilemem ama karmaşık bir zaman diliminin içinden kendime bakarak kendimi fluluktan uzaklaştırmaya başladığım şu sıralarda, uzun süredir olmadığım kadar iyi hissediyorum.
Bu durumu takdir etmemek elimde değil ..

Sana Dair

2009-07-08T11:22:00.001+03:00

İki değil sonsuz bilinmeyenli bir denklemdik
Neydik?
İkimiz de bilememiştik.

Merak ettim teninin dilimdeki yansımasını
Sabahlara varmayan gecelerin içinde
Teninin derecesini bilemediğim sıcağını
Ve bana nasıl bakacağını

Tuzlu muydu tadın?
Kekremsi mi ya da tatlı mı?
Bilemeyeceğim
Biliyorum.

Oysa ben matematiğin olmadığı bir şey düşlemiştim
Uyanmaya çalışırken kabuslardan
Dilimi ruhuna değdirip tadına bakmayı
Ve sonrasında seninle uzun bir rüyaya dalmayı

Hesapsız ve kitapsız sana gelebilmeyi
Günün ilk ışığı vururken yeryüzünün bize ait olan kısmına
Çevirdiğim ilk taksiye beni ona götür diyebilmeyi
Merak ediyorum nasıldı acaba etinin tadı
Tuzlu muydu?
Kekremsi mi yoksa?

Aslında...
Sadece...
Sana sarıldığım anda yok olabileceğini düşledim hep
Bana sarıldığındaysa var olabileceğimi
Korkularımdan kaçıyordum aslında
Korkularını birer birer yüzüne vurdukça

Aşk orospudur demiştim işte
Kıvrak belli genç bir taze
Kısık göz kapaklarının ardından ölmeni bekleyen...
.
Hesapsızca çağırıp seni kendine
Zevkin en harlı ateşiyle sürünmeni izleyen
.
Evet orospudur aşk
Bedelini hep ruhunla ödemeni isteyen bir fahişe
.
.
.
.

Ve korkuların içinde var edilemeyen
Bir kevaşe!!!
O yüzden..
Neyse!!!

15 Haziran 2009 16:55

Bunlar Kadınsa Ben Neyim?

2009-07-08T11:19:00.004+03:00

Bundan 25 sene önce anne ve babasının ismi lazım değil bir münasebetiyle, iki x kromozomunun bir araya gelmesi sonucunda, kadın olarak dünyaya gelmiş bir bireyim.
Fakat bu 25 yıllık süre boyunca, daha doğrusu işte farklı cinslerin insan beyni üzerindeki tezahürlerini kavramaya başladığım yaklaşık 10 seneden bu yana bu kadınların kendilerine ettikleri 1001 çeşit eziyete anlam verememe durumunun içimde yarattığı sorulardan en büyüğünün "acaba onlar kadınsa ben neyim, ben kadınsam onlar ne?" sorusu olduğuna karar verdim.
Neden mi? Hemen açıklayayım efendim...
Birinci ve en korkunç durum...

546531 cm lik topuklu ayakkabılar...

O kadar korkunç bir şey ki bu başında to harfleri geçen bir kelime duysam ekşir benim yüzüm... Topuk kelimesini hatırlatır bana diye. Nasıldır? Nasıl bir çin işkencesi şeklidir o yahu?
Yok efendim boyum 3-5 cm uzun gözükecek, yok popom toplanacak diye neden eziyet edeyim kardeşim kendime? Bilmiyorum, varmış rahat edenler... Yok ama benim aklım almıyor. Çok samimi söylüyorum benim içim acıyor böyle 125 cm topukla hele ki İstanbul'un pek düzgün(!) sokaklarında yürüyen kadınları görünce...

Sonra makyaj...

Hiç anlamam (bildiğim ruj, göz kalemi ve rimel bazen de far)
Yok efendim makyaj öncesi hedesi, yok pudra, yok efendim bronzlaştırıcı fondoten (var mı böyle bişi atıyor muyum yoksa?)
Ondan sonra zart kapatıcı, yok gözaltı zımbırtısı... Nedir yahu bunlar?
Bazen böyle bar tuvaletinde falan görüyorum öyle hatunları... Sanki Türkçe değil de ne olduğunu bilmediğim bir dilde konuşuyorlar. Makyaja bir başlıyorlar, yeminle 25 dakika. Yahu sen orada o makyajı yapana kadar sevgilin içerde 42524 tane hatunla flört eder, eve gider ayaklarını uzatıp uyumaya başlar bile. Sonra da dövünürsün kaçırdık adamı diye...
Etme canım kardeşim kendine böyle eziyet.
Makyajı bir çıkartır yüzü ayın yüzeyine dönmüş. Bütün gün havasızlıktan tıkanan gözenekler oksijene kavuşunca ne yapacaklarını şaşırıp kafayı yemiş yamulmuş kalmış. Sonra bir de o yüzü düzeltmek için yok bilmem ne kremi 100 lira.Yok efendim makyaj öncesi hede hödösü 200 lira..

Yazık günah değil mi canım hemcinsim o paralara?

Ver sen o paraları bana, ben hayırlı işlere imza atayım senin vesilenle. Ne bileyim ağaç filan dikilir, çoluk çocuk okutulur da sen de vatana millete hayırlı bir iş yapmış olursun. Onun verdiği huzurla bir güzellik gelir yüzüne... Ay parçası olursun mazallah... Ciddi söylüyorum bak... Denemesi bedava...
Şimdi bu yazıdan sonra aman efenim kadın dediğin bakımlı olmalı da, yok paspal olmak çok mu matah bir şey de diye pek çok yorum vs olabilir. Evet kardeşim rahatım düz spor ayakkabılarımla mutlu mu mutlu bir insanım... Evden çıkmaya karar vermemle çıkışım arasındaki süre yaklaşık 10 dakika... Daha ne olsun?
Ayrıca ben kimseye kendisine bakmamasını, bakımsız olmasını söylemiyorum. Hem zaten banane kim ne yaparsa yapsın da...
Yahu ne alemi var 1200m kum pistte koşacak gibi yolda eşelene eşelene yürümenin?
Ne alemi var yüzlerce lirayı sokaklara döküp bir de boya küpüne dönmenin? Biri bana bunun mantıklı bir açıklamasını yapsın yahu...

Ya da siz en iyisi dediğimi yapın canlarım.
O paraları verin blog yazarına bir güzel değerlendirsin. Ya da ne gerek var bana vermenize, kendiniz böyle işlere vesile olun da birilerine yardım etmenin verdiği iç huzurla hepiniz birer Adriana Lima olmazsanız gelin beni bulun...

Öyle de bilinçli bir insanımdır yani... Benden söylemesi...

15 Mayıs 2009 20:30

İLİŞKİ İNSANI PROFİLLERİ

2009-06-26T22:28:00.001+03:00

Eveeet. Binbir çeşit insan var. Belki de daha fazla. Ve bu binbir çeşit insanın herbirinin ilişkileri algılayışları 354657465 çeşit. (Evet abartmıyorum..)
Şimdi ben düşündüm taşındım birkaç tanesini kendimce açıklayıp, hangi çeşit insana nasıl yaklaşmak gerekir bir bakayım bakalım dedim.

İlişki istemiyorumcular

Bu zat ı muhteremlerin tüm sıkıntısı daha öncesinde yedikleri ağır darbelerin toplam etkilerini yok etme çabasıdır. Zordur kendileriyle uğraşmak. Ya uzun bir ilişkiden çıkmış, yeter ulan artık ben sömüreceğim
modundalardır, ya da naz yapıyorlardır.

Ne yapmalı?
Gerçekten bir ilişki isteyip istemediğini anlamak biraz zahmetli olacaktır. Ve bu durumda çok ilgi gösterirseniz götü kalkacak, ilgi göstermezseniz modunun olağan bir hali olarak sizi sallamayacaktır.Tek bildiğim eğer ille de bu kadını/adamı elde edeceğim diyorsanız evliya gibi bir sabra ihtiyacınız olduğudur.
Haa bana sorarsanız değer mi diye? Değmez derim.

Zeytinayağı modunda olup, sinir hastası edenler

Bu çeşit insan evlatları hemen her konuda ve her konumda ne yapıp edip kendilerini haklı çıkarmayı becerirler. Örneğin abuk sabuk bir konuda; ne bileyim küresel ısınmanın seks hayatınız üzerindeki olumsuz etkileri ile ilgili (evet gerçekten bu kadar abuk sabuk) bir mevzuda tartışma başlatır. Tartışma en olmadık yerlere kadar uzar, sakız gibi yavşar. Siz bir anda kendinizi 2 sene önce bir pazar günü neden yolda gördüğünüz adama ya da kadına selam verdiğinizi açıklamaya çalışırken bulursunuz.

Ne yapmalı?
En güzeli becerebiliyorsanız siz de onun gibi bir tavır takınarak, bu sevgiliye/sevgili adayına aynı silahla ateş etmelisiniz. Kendi gibi birine tahammül edemeyeceğinden ya başta sukoy verir ya da gitmesi gelmesi bol (arada sevgi, tutku vb gibi hisler varsa tabi), yoran ama monotonluktan uzak bir ilişki yaşarsınız. (hem belki yıpranma payı tazminatınız falan olur)

Sevgi pıtırcıkları
Bu tür insan çeşidi, orda burda takılmaktan bunalmış, rutine bağlamak isteyen kişiler için ideal bir tip olabilir. Durmadan sizi arayan, yok efendim mesaj atan, ilgi alaka gösteren açıkçası egonuzu tavanlarda gezdiren bir kişi ile birlikte olmak derdindeyseniz, uygun bir adayla karşıkarşıyasınız demektir. Ancak aynı moda geçmediğiniz ya da bu moddan çıktığınız anda daralmaya, bunalmaya ve sıkılmaya başlamanız da muhtemeldir.

Ne yapmalı?
Bebeğim şimdi tuvalete girdim, inan orada bile aklımdan çıkmıyorsun. Seni o kadar çok seviyorum kiii.
şeklinde ilgi ve alaka gösteren, size bağımlı biri ile ilişki yaşamak cazip ve çekici ise aman durmayın kaçırmayın dedim.Tabi siz de onun kadar olmasa bile ilgi ve alaka gösterebilecekseniz.. Keza genelde bu sevgi pıtırcığı tipler gösterdikleri ilgi ve alakanın bir benzerini de kendileri görmek isterler..Sıkılana kadar devam etmekte fayda var.

Aşk insanları
İşte bu çeşit kişilerden kesinlikle uzak durmakta fayda vardır. İlişkileri aslında yukarıda sayılan tüm özellikleri bünyesinde barındırmakla beraber bundan farklı olarak, yorar.
Aklınızı meşgul eder. Bir an ilişki istemiyorum modunda olabilir, bir diğer an sırf size olan tutkulu halinden ve içinde yaşadığı bir sürü abuk sabuk git-gellerden bir kavga konusu oluşturuverir, siz bulutların üzerinde sigaranızı tüttürürken o sizi aşağıdan küfür sallamak sureti ile yanına çağırır.
Eee bulutlardan inmek kolay mı bir anda yere çakılmış bulursunuz kendinizi. Bir an sonra bakarsınız adeta bir sevgi pıtırcığı olmuştur kendisi .Çünkü hatasını anlamış, kaybetme korkusu sarmıştır aşık olduğu kadını/adamı. Zordur zor...

Ne yapmalı?
Eğer aynı hisler sizde de mevcutsa siz de muhtemelen aynı şeyleri ona yapmak sureti ile zaten kendi içinde tutkulu bir uyum yakalamışsınız demektir. Kızmaya hakkınız da yoktur hali ile. Çünkü aşkın özü aslında can yakmaktır bir yerde.
Haa siz böyle şeyler hissetmiyorsanız eğer..Gerçekten çekilmez bir kişiliktir. Hemen uzaklaşın derim.

Neyse daha pek çok çeşitleme ve örnekleme yapmak isterdim fakat yine ve yine uzamakta blog.
Evet sevgili arkadaşlarım, şimdilik ilişki insanları ve çeşitleri üzerinde kendimce yapmış olduğum açıklamalara bir ara vererek kendimin bu kategorilerden hangisine girdiğimi çözmem gerekmekte ki 25 yılda çözemediysem sanırım bir 25 yıl daha gerekecek. Neyse en azından tiplerin çeşitlerini çözmeye başlamışım..Eee bu da az bir şey sayılmaz değil mi?
Hadi kalın sağlıcakla.

Erkeğin ve Kadının Kalbine Giden Yol

2009-06-20T13:14:00.004+03:00

Bu yazıda yıllardır söylenen ve kadın erkek hepimizi boş yere kastıran, biz sevgili kadınları mutfak kuşu haline getirip, erkeklerin ise kendilerini adeta birer banka kasası gibi hissetmelerine neden olan iki önemli tabuyu iredeleyeceğiz. Nedir bu tabular? Hep beraber inceleyelim. Birincisi, kadınlarla ilgili ve şahsen son derece yanlış olduğunu düşündüğüm bir klişedir:
Kadının kalbine giden yol erkeğin cüzdanından geçer
Ne alakası var efendim. Bir kadın asla ve asla sevgilisinin cüzdanına bakmaz. Diyeceksiniz neden?
Çünkü kadını cüzdan kesmez. Direk mal varlığına bakar. Evi var mı, işi iyi mi? Arabası ne marka. Efendime söyleyeyim aylık geliri nedir? Cüzdan yeter mi arkadaşlar kadın milletine?

Şaka bir yana, bu bahsettiğim kriterler ne kadar önemli olurlarsa olsunlar çoğu kadının göz ardı etmesi için tek bir yol vardır. O da gerçekten aşık olunması durumudur ki sizler de takdir edersiniz ki pek sık rastlanan bir durum değildir kendileri. Neyse konuyu dağıtmadan asıl anlatmak istediğim noktaya geleyim.

Kadının kalbine giden yol sayın erkek nesli, onun sizin için ne kadar değerli olduğunu ona hissettirmenizden geçer.
Mesela biri var hayatınızda deli gibi seviyorsunuz, gözlerinize uyku girmiyor ama siz bunu o kadına yansıtmıyorsanız ne yazık ki pek şansınız onu elde etmek için çok fazla şansınız da yok demektir. En fazla birkaç aylık çabanın sonunda sonuç hüsran olacaktır. Çünkü nedir?
Kadın kısmı sevildiğini ve önemsendiğini bilmek ister. Ama çok da ince bir nokta var tabi. O da şu ki; ayarı fazla kaçırırsanız yani onun için ölüp bittiğinizi kendisine belli ederseniz bu sefer de bu yoğun ilginizden bunalır açık söylemek gerekirse vücudunun arka nahiyesi gökyüzüne doğru ivmelenerek yer çekimine karşı koymaya başlayabilir .Yani, sonuç yine hüsran olur. Demem o ki bir kadına onu sevdiğinizi mutlaka belli edin ama asla suyunu da çıkarmayın..
Evet şimdi erkeklerle ilgili olan ve yine yıllardır bizi uyuttuklarını düşündüğüm başka bir tabu cümlemizi paylaşacağım sizlerle.
Neymiş ? Neymiş?
Bir erkeğin kalbine giden yol midesinden geçermiş
Yalan.. Külliyen yalan.
Evet elbette önemlidir güzel yemek yapması bir erkeğin eşinin ya da sevgilisinin ama asla bir ilişki kurtarıcısı olamaz. Sonuçta kimse bir ayaklı mikserle ya da el blenderı elinde 24 saat kek pişiren bir hatunla hayatını devam ettirmek istemez.
O zaman, parası olan aşçı tutar ya da dışarıda yemek yer değil mi ama? 1001 çeşit alternatif var artık.
Peki nereden geçer bir erkeğin kalbine giden yol.
Çok basit sevgili hatun arkadaşlarım.
Erkeğin kalbine giden yol , tam da egosundan geçer
Siz isterseniz dünyanın en seksi kadını ya da en mükemmel aşçısı olun... Bir erkeğin egosunu okşamayı bilmiyorsanız o hayallerinizdeki ilişkiyi kurma olasılığınız da bir hayli düşük.
Peki bir erkeğin egosu nasıl tatmin edilir? Neler yapmalıdır?
Hemen bir örnekle açıklayayım.
Mesela hoşlandğınız adam güzel araba kullanıyor (Aslında çoğu erkek iyi araba kullanır ama olsun)
Ona söyleyeceğiniz; "Hayatım direksiyon hakimiyetin gerçekten çok iyi. Bana da öğretir misiiinnn?" gibi bir cümle o adamın gururunu okşayacak ve o an egolarını arabanın tavanına doğru harekete geçirecektir.
"Tabi hayatım öğretirim."
(Blog yazarının notu:Sadece yeni başlamış ilkişkilerde verilebilir cevaptır.Yıllanmış ilişkilerde tepki böyle yumuşak ve yapıcı olmayabilir)
diye devam edecek olan diyaloğu şöyle bir cümle takip etmelidir.
-Ama ben senin kadar güzel kullanamam kiiii.
İşte olayın bittiği noktadır sevgili hanımlar. Erkeğin egosu hafifçe okşanmış, kadınsa o adamdan öğrenebileceği bir şeyler olduğunu belli etmiştir.. Ve erkeğin şişen egosu harekete geçmiştir.
Bu örneği her konuya uyarlayabilirsiniz..
İşe yarayacaktır. Ama burda da çok önemli bir nokta var ki bu bağımlılık hali gerçek bir bağımlılık ve onsuz hiçbir şey yapamama moduna geçerse erkekler bundan da pek hoşlanmayacak ve böyle bir hisse kapıldığı anda uzaklaşma ihtiyacı hissedecektir.
Bu ince çizgiyi sevgili bayan arkadaşlarımızın dikkatle belirlemesi gerekmektedir. Yani kendine güvenen, ancak bir noktada o erkekten öğreneceği şeyler olduğu imajı çizen bir kadın 1-0 önde başlayacaktır ilişkiye.Benden söylemesi.
Örnekleri çoğaltmak isterdim ancak bloğumuz hayli uzadı.Hatta buraya kadar okuduysanız bile bravo.Demek ki siz de benim gibi karmaşık durumdasınız (Şakaaaa)
Sonuç olarak neymiş ?
Kadının kalbine giden yol, ona onun sizin için ne kadar değerli olduğunu hissettirmenizden ,
Erkeğin kalbine giden yol ise tam da egosundan geçer miş.

Şimdi bu kadar önemli bir bilgiyi sizlerle paylaşmış olmamın sonucu olarak siz de benim için bir iki güzel dilekte bulunursunuz değil mi sevgili okuyucular?
Çünkü "tüm bunları kendi yapabiliyor musun" diye bir sorun bakayım.Ya da en iyisi hiç sormayın.
Keza benim durumumu ifade edecek sözleri eskiler yıllar önce söylemişler.

"Hocanın dediğini yap, yaptığını yapma" ya da "terzi kendi söküğünü dikemezmiş" vs

Müsadenizle ben şimdi biçki dikiş kursuna gidiyorum, malum bu hayat böyle geçmez. Değil mi ama? :)

20 Mayıs 2009 22:15

Yalnız'ın Çelişkisi

2009-06-20T13:12:00.000+03:00

Yalnız ...Bir yoldur (O)
Varmayan hiçbir yere
Sözleri havada asılı
Gözleri dünyaya kapalı

Yalnız... Hayali bir kahramandır (O)
Gitmeyen hiçbir yere
Ne uçmayı bilir adam gibi
Ne becerebilir yere inmeyi

Yalnız.. Aynadaki yansımadır (O)
Bakanı aldatan bir hüzme
Şen kahkahalar atar etrafına
Oysa ağlar içi hiç durmamacasına
.
.
.
Kimdir Yalnız?
O mudur?
Yol mu?

O mudur?
Kahraman mı?

O mudur?
Yansıma mı?

Ve kimdir bu kelimelerde anlatılan?
Yalnız mı yoksa O mu?
.
.
.
.
(Biilebilsem sıyrılırdım belki bir nebze hayattın aldatıcılığından)

20 Mayıs 2009 13:23

İddaa İnsanı Anatomisi

2009-06-20T13:11:00.003+03:00

Efendim bu iddaa olayı çıktı çıkalı memlekette hemen her erkeğin yeni bir bağımlılığı var.
Etrafıma bakıyorum da, özellikle haftasonları cinsi erkek olan 10 insandan 7 sinin elinde telefon, hepsi adeta birer Rıdvan Dilmen konuşuyorlar da konuşuyorlar.
-Hocam yok yok o maç kesin 1 olur. Ben biliyorum abi geçen hafta yattı onlar bu hafta kesin alacaklar maçı.
Ya da
-Abi bi kupon yaptım ooffff. Bu akşam kesin ıslatıyoruz Nevizade’de.Oğlum 1 e 50 veren maçları yakaladım.Tutmazsa ben bu işi bırakırım.
Efendim böyle konuşurken mangalda kül bırakmayan adamları siz bir de pazartesi günleri görün.Süngüsü düşmüş nefer gibi oluyor pek çoğu.
- Kanka senin kupon ne oldu?
-Ya sorma kardeşim tek maça yattım vallahi. Ah ulan yaktı beni 517. Yahu kesin 1 di o maç.Nasıl oldu ben de anlamadım.
-Yaktı yaktı hakemler yaktı benim kuponu.Ulan zaten bende şans olsa...Peeehh.. Bu iddaa adamlarının tüm hayatları o iki güne hatta çoğu zaman 90 dakikalık bir zaman dilimine odaklanmıştır. Kimini iddaa kafelerde, kimini televizyon karşısında, kimini ise bilgisayar başlarında sigaralarını adeta yerken gözlemleyebilirsiniz.İşin en ilginç tarafı ise onlar maç izlerlerken görülür. Yüzlerindeki korkunç ve stresli ifade; acaba bu adamlar izafiyet teorisini yeniden mi keşfediyorlar hissiyatı uyandırır insanda. Aynı zamanda iddaa insanları ile diyalog kurmaya çalışan tüm bayanların dikkat etmesi gereken çok önemli noktalar vardır ki göz ardı edilmesi durumunda yaşanacak nahoş ses ve görüntüler çevredeki insanlara rahatsızlık verecek boyutlara ulaşabilir. Nedir efendim bu önemli noktalar?
Öncelikle kesinlikle şöyle bir cümle kurmamak gerekir:
-Amaaan yine mi kaybettin? Zaten bir kere de kazansan şaşarım.İyi ki 2 sene önce bir 50 Lira kazandın sen de.
Bu cümlenin meali şudur ki ortalama bir Türk erkeğine söylenen böyle bir söz geri dönüşü olmayan olaylara mahal verebilir.
“Sen futboldan ne anlarsın be adam.Balına bir kere para kazandın diye bir daha kazanacağını mı sandın?” Aman sevgili hemcinslerim böyle bir durumla karşılaştığınız zaman, içinizde fırtınalar da kopsa kuracağınız cümle şöyle olmalıdır:
“Hayatım üzülme. Haftaya oynar, o zaman kazanırsın. Biliyorsun top bu yuvarlak. Bak görürsün haftaya kesin tutacak kuponun.” Sonra bir nokta daha var ki dikkat edilmesi gereken o da şudur:
Sakın ola iddaadan kazanılması planlanan para ile ilgili istekte bulunmayın.Örneğin:
“Hayatım kupon tutarsa o çok beğendiğim elbiseyi alır mıyız? Lütfeeen.” gibi bir cümle
stres altındaki erkek üzerinde daha büyük bir öfke birikimine sebep olabilir ki, kuponun yatma ihtimalini de düşünecek olursak, sizi bekleyen anların çok da hoş olmayacağı gayet açık bir durumdur. Pekiii bu hastalığa tutulmuş bir insan için neler yapılabilir?
Öncelikle güzelce telkinlerde bulunmak çok fazla işe yaramayacağı gibi, ters tepmesi de
yüksek bir olasılıktır. En iyisi haftasonları bu adamlara olabildiğince az yaklaşmak, hatta mümkünse görüşmemektir.Yok ben dayanamam ne yardan ne serden vazgeçemem diyorsanız, kendinizi olası her duruma karşı hazırlamanız sizin için en makul yol olacaktır.
Nedir bu yollar dediğinizi duyar gibiyim. 1-Oynanan maçlar esnasında soğukkanlılığınızı sakın yitirmeyin.Örneğin bağımlı kişi skora 1 dedi ve maç 85. dakikada 3-0.Ve bu kuponun tutması için oynanan son maç. Bağımlı kişi kasım kasım kasınıp, kendisi şampiyon olmuş gibi gerinmeye başlasa bile siz kendinize hakim olun.Keza top yuvarlaktır ve öyle bir an öyle bir şey olur ki o kesin 1 olan maç bir an da 0 olur hatta 2 bile olabilir. Böyle bir durum sonucu, had safhaya çıkan gerginlik sonrasında oluşacak görüntüleri,sizin hayal gücünüze bırakmayı tercih ediyorum. 2-Kritik anlarda sakın soru sorup konsantrasyon dağıtmayın. Her ortalama Türk kadını gibi televizyon karşısında tuttuğu takımın attığı gol, ofsayt olmadığı halde ofsayt diye iptal edilen bir erkeğe:”Hayaatııım ofsayt ne kiiiii?”derseniz bir anda tüm şimşekleri adeta bir paratoner edası ile üzerinize çektiniz demektir. -Son ve aslında en makul olan hareket ise tabi ki maç yayınları esnasında iddaa bağımlısı kişiden uzak durmak, soru sormamak, kuponunun yatması durumunda ise kesinlikle yorum yapmamaktır. Siz siz olun sevgili iddaa bağımlısı yakınları, bu noktalara fazlaca dikkat edin. Aksi halde bu yazıyı okumanıza rağmen başınıza gelecek tüm olayların sorumluluğu size ait olacaktır. Benden söylemesi. Hadi canlarım ne diyeyim bundan fazla?
Allah kurtarsın tüm iddia bağımlısı yakınlarını.

07 Mayıs 2009 01:25

İLİŞKİ FORMLARI

2009-06-20T13:03:00.001+03:00

Eee geldi tabi bahar ayları.Bir bilenin dediği gibi Nisan-Mayıs ayları, gevşer gönül yayları. Ben de bunun üzerine kadın-erkek hepimizin muzdarip olduğu bir konu ile alakalı olarak bir yazı yazayım dedim.Efendim konumuz:

İlişki Formları

Bir kısım hayat tecrübeme dayanarak ilişkiler hakkında edindiğim deneyimler ve saptamalar doğrultusunda bazı kategorilendirmelerde bulundum.Dilerseniz hep beraber irdeleyelim.

Heyecanlı fakat heyecandan başka hiçbir şeyin olmadığı ilişki formu
Bu ilişki kapsamında acayip bir heyecan hissetme durumu söz konusudur. Fakat iki taraftan birinin hep bir manisi vardır
(Hatun once yüz verir sonra kaçak oynar. Ya da adam kişi dokunmaz. Hatta ve hatta bakmaz. “Bakmaya kıyamıyorum öyle safsın ki…” gibi cümleler kurar.) Genelde ilk gençlik yıllarında yaşandığını ya da mahalle baskısı neticesinde türediğini düşünmekteyim.İlk başları güzeldir de, sonunda bir tarafın isyanı ile suyu çıkan ilişki modudur.

Heyecansız ama tensel temasın olduğu ilişki formu

Bu ilişki çeşidimizde taraflar rutin bi şekilde görüşür, sevişir sonra evlere dağılırlar. Kafalar rahat bedenler özgürdür.Alan razı satan razıdır fakat bi tarafın kapılma diğer tarafın kapılmama durumları gelişmesi sonucu genelde hüsranla son bulur.Kapılan fena olur, sallamayan sallamamaya devam ettiği takdirde elindekinden de olur.Her iki tarafta takmama durumundaysa ikisinden birinin aşık olması ya da daha iyi bi alternatif bulması durumuna kadar kendi rutini içinde devam eder.Haa tatmin edici midir?Orası takılanın takdirine kalmıştır.

Birbirinin her şeyi olunan, ancak bir tek sevgilisi olunamayan ilişki formu

İşte allak bullak eden bir ilişki türü de budur.Böyle birbirini düşündükçe hissedilen kalp kıpırdaşmaları, akabinde bir araya gelinince gerçekleştirilen sportif faaliyetler, güzel vakit geçirmeler efendime söyleyeyim hem güzel vakit geçirilen, hem arkadaş olunan ama bi türlü sevgili olunamayan bu dandik ilişki modumuzda, olay aslında tamamen dandik hisler hiyerarşisi etrafında şekillenir.Bir an daha iyisini mi bulacağım ulan diyerek sevgili modlarına girilir, akabinde karşı tarafın hiiiç oralı olmadığı hissine kapılınarak, söylenecekler söylenmez, sallamaz edalar takınılır aslında insanın içi içini yiyordur da yiğitliğe pislik sürdürmemek için bir şey demez falan.
Bahsedilen dandik hisler korku(Erkekler için şu adı batasıca ıssız adam tripleri (((kolpa bunlar ey kadın milleti açın gözünüzü)))) kadınlar için kendimi ilişkiye hazır hissetmiorm (((3 gün sonra basıp gitmenden tırsıyorum)))) şeklinde özetlenebilir), endişe (yok abi sanırım o benim kadar yoğun hisler hissetmiyor. ben de keriz gibi kendimi kandırıyorum neyse takılalım bari böyle) gibi sıralanabilir.

Aşk
Tabiri caizse en yaşanılmak istenen en çok yaşanamayan ilişki de denmez ya histir.Ne diyeyim?

Keza ruhu ayvayı yiyenle, ayvayı yedirene göre değişkendir yarattığı hissiyatlar. Üzerine boşuna kitaplar, filmler, destanlar yazılmamıştır.

Fazla söze ne hacet ?Aşk işte…Benden şimdilik bu kadar. Bi zahmet
bilenler anlatıversin bilmeyenlere

25 Mart 2009 02:00

Çelişkiler

2009-06-20T12:55:00.001+03:00

Bugünlerde herkes unutmak istiyor yalnızlığını, aldanmışlığını
Kimi hayatının her anını kimi derin bir kalp yarasını
Kiminde yarım kalmış gönül kırıklıkları
Yüzlerinde hep ertelenmiş keşkelerin derin acısı..
Kime sorsam çıkmak istiyor bilmediği bir yola
Varmak istiyor daha önce kimsenin ayak basmadığı bir ıssızlığa...
Korkularını da kelepçeleyip ardına
Yol almak istiyor kendi dolduracağı boşluğa
Herkes bırakıp gitmenin derdinde her şeyi
Sevdiğini, evini, yatağını döşeğini
Herkes yaratmak istiyor hep bir mucizeyi
Ertelenmiş hayatların acı trajedisi
Unutmanın sorumsuzluğunu...
Yolların sonsuzluğunu...
Gitmelerin derin huzurunu...
Arıyor herkes...
Sormuyor hiçbiri kim kendini bırakabilmiş ardında
Kim bulmuş Kaf Dağı'nı, kim binmiş Zümrüdüanka kuşuna
Kim olmuş Mecnun, Leyla hangi çölün ortasında
Kim şarap içmiş yüce Dionysos'la.
Oysa ben...
Bugünlerde unutmak istiyorum yalnızlığımı
Çıksam diyorum şöyle hiç bilmediğim bir yola
Bırakıp gidebilsem her şeyi ardımda
Unutmanın sorumsuzluğu
Yolların sonsuzluğu
ve
Gitmelerin derin huzuruyla
Dionysos'la kadeh tokuşturmaya...
Döngü....